Sasja & Niels - Offroad Avonturen

Pers tijdens Dresden-Breslau 2010

Tue, 03 Aug 2010 00:09:59 +0100

Met Annmiek, Bas en Reinoud was ik mee als journalist bij Dresden-Breslau. We hebben op Rallymaniacs verslag gedaan en tientallen GB's aan foto's gemaakt. Er komt een link met bijna 10.000 foto's, die je via OYPO kunt bestellen. Maar eerst moesten de DVD's eruit, die we hebben gemaakt voor een aantal teams. Die maken mogelijk dat we met vier personen, drie voertuigen, dagelijkse updates konden schrijven en foto's konden maken. Sasja is nog steeds ontdaan over hoe de Pajero terug kwam :-) Maar de foto's midden in de nacht waren wel de moeite waard. Hier een sfeerbeeld van de beamer die we hadden meegenomen, en waarmee we op de zijkant van de Iveco de actuele foto's konden projecteren:

De DVD's zijn verzonden - iedereen krijgt ze komende dagen in de bus. En we werken aan een stoer plan om dit najaar een leuk feest te organiseren voor alle Breslau rijders en geinteresseerden..

Kunt u mij de weg naar Maasbommel vertellen?

Sun, 25 Jul 2010 17:38:14 +0100

En toen was het even stil op de site, al hebben we geen pauze van het plezier genomen. Bij het NK Offroad Racing in Furstenau hebben we echt lekker gereden, en zijn we als eerste in onze klasse geëindigd. Wil je ook racen en ons proberen te verslaan? Doe vooral mee in het NK Offroad Racing, schrijf je in met een Vitara, een Rocky, een Discovery! Vragen beantwoorden we graag :-) Een goed idee van de wedstrijd krijg je in deze film van Rob Steltman, die we met Rallymaniacs hebben laten maken.

Maasbommel is het volgende avontuur. De Vitara heeft flink geleden onder het racen in Furstenau, maar is wel heel gebleven. Met wat laswerk en preventief onderhoud is de auto weer helemaal klaar voor het NK Offroad Racing in Maasbommel op 11 en 12 september.

(foto gemaakt door Janine, thnx!)

Baja Saxonia 2010: nat en fijn

Wed, 19 May 2010 19:41:11 +0100

Met dank aan Suzi's Place konden we toch starten in de Baja Saxonia. De webers hebben zich uitstekend gehouden, zelfs op de vieze wasborden en putten die in het terrein zaten. Want vies was het. Nat en vies, en dat vonden we geweldig leuk rijden. Een weekeinde genieten - met wel wat pech, dus de uitslag houdt niet over. In de proloog reden we een 36ste plaats (dat was eigenlijk de testrit) van grofweg 150 starters in ons veld, en uiteindelijk staan we 62ste.

Op www.rallymaniacs.nl staan veel foto's en verslagen. Wij zijn nu op zoek naar een nieuwe schokdemper achter en moeten nog wat kleine afwerkingsdingen doen, maar dan kunnen we van start in de volgende wedstrijd van het NK Offroad Racing!

Inbouwen, starten, lopen - nu nog afstellen

Sun, 02 May 2010 21:53:01 +0100

Het is heel spannend geweest, en we zijn er nog niet. Maar de motor van de Vitara doet het! We hebben lang gezocht naar een probleem in de ontsteking/injectie van de auto. Dat dachten we op te kunnen lossen door de auto te laten afstellen op de rollenbank. Daar bleek dat de computer verkeerde waarden aangaf, waardoor het afstellen niet mogelijk was. Na het doormeten van de kabelboom en de computer lijkt het erop dat de injectiecomputer zelf stuk is. En die zijn niet zo makkelijk te krijgen. Er is nog redding mogelijk (je kunt alle actieve componenten vervangen, en hopen dat het weer werkt), maar dat lukt natuurlijk niet voor de Baja Saxonia.

Gelukkig had Arno van Suzi's Place nog een set dubbele webers liggen, die precies op de plek van de throttlebodies met de injectoren passen. "Schroef er maar op en kijk maar of je ze aan de praat krijgt" - en zo gezegd zo gedaan. De webers passen, en na het aansluiten van de kabels en een andere benzinepomp was het starten-lopen. Alsof ze ervoor gemaakt zijn, geweldig! De motor loopt mooi stationair en is lekker giftig als je gas geeft. Zoals we het graag hebben dus :-) Komende week gaat de auto nog op de rollenbank. Het is nog even spannend dus. Als het goed gaat kunnen we komend weekeinde testen, zodat we weten dat het allemaal in orde is voor de Baja Saxonia!

NK Offroad Racing Hoek van Holland afgelast..

Fri, 16 Apr 2010 23:14:18 +0100

Je hoopt als organisator dat je het niet meemaakt, maar vanmiddag belde Peter van de NTA dat de vergunning voor de wedstrijd dit weekeinde was ingetrokken, en er niet geraced kon worden dit weekeinde. Echt heel jammer! We hadden de auto nog niet klaar, maar hoopten op zondag te kunnen rijden. Dit weekeinde zou het op het strand lekker druk worden, met veel publiek. Veel werk voor niks en een grote domper voor de organisatie, de strandtent-eigenaars en natuurlijk alle rijders.

Ondertussen in...

Sun, 28 Mar 2010 22:26:42 +0100

De winterstop loopt op z'n eind en met de Vitara maken we grote sprongen vooruit. Afgelopen week hebben we de nieuwe motor in de auto gelegd. De Vitara heeft weer een hart! Dit weekend hebben we de motor aangesloten en zijn we verder gegaan met de nieuwe neusophanging. Alleen voor de wielkasten moeten we nog een oplossing bedenken. Komende week gaan we verder met het bevestigen van nieuwe brandstof- en remleidingen en dan kunnen we de motor eens proberen te starten. Spannend moment! Als de motor draait, kan ie naar de rollenbank om hem af te laten stellen. Als het werk zo voorspoedig gaat als afgelopen week, dan verschijnen we zeker aan de start met NK ORR in Hoek van Holland (17-18 april).

Hier wat foto's van hoe de auto er de afgelopen maanden bij stond:

Vorig weekend zijn we in Velsen geweest om te kijken naar de eerste NK ORR-wedstrijd. Hier staan onze foto's

NK Offroad Racing: start in april

Sat, 13 Feb 2010 19:38:43 +0100

De eerste wedstrijd van het NK Offroad Racing moeten we helaas laten schieten. De vitara is nog niet klaar, en door familieomstandigheden hebben we er ook niet zoveel aan gesleuteld als nodig was. Komende week halen we een goed blokje op, en dan gaat de auto nog op de rollenbank en getest. Dat halen we niet voor 19 maart, dus hebben we besloten om pas met de wedstrijd in Hoek van Holland op 17 en 18 april voor het eerst mee te rijden. Eerlijk gezegd balen we er wel flink van, maar met een auto die nog niet af is starten we niet.

In Hoek van Holland starten we dan wel met een Vitara die voorzien is van een nieuwe lichtgewicht neus, nieuwe motor, versterkte vooras, gereviseerde dempers enzovoorts enzovoorts. We zijn bezig om de auto helemaal naar onze zin te maken, waarbij het concept gelijk blijft maar we een boel kleine dingen die na 9 jaar racen versleten waren hebben opgeknapt en opgefrist. En nu we aan het bouwen zijn worden we daar helemaal blij van!

Sasja en ik zijn er wel bij met het eerste NK Offroad Racing van 2010. Samen met Gert-Jan Veenendaal en Reinoud van Leeuwen doen we verslag van de wedstrijd voor Rallymaniacs.nl. De Iveco wordt dan ingezet als persbus, dus kom vooral langs voor koffie!

Aan de slag met de Vitara..

Sun, 17 Jan 2010 23:50:21 +0100

Na een spannende Dakar 2010 is het nu weer tijd voor onze eigen site. We zijn druk met de Vitara en maken 'm klaar voor het komende seizoen. Dit jaar ziet er voor ons iets anders uit. We rijden de Baja Saxonia en wedstrijden van het NK Offroad Racing. Dan hebben we nog een plan met de Rallye Trail Germany en zijn er na de zomer leuke wedstrijden in Polen.. Ja, iemand moet het doen he :-)

Voordat we gaan racen moeten we eerst sleutelen. Het concept van de Vitara is supergoed, maar de auto heeft na een jaar rijden (6 wedstrijden, grofweg 2000 kilometer) echte liefde nodig. We kijken haar helemaal na. Het chassis heeft hier en daar wat scheurtjes en we bouwen een nieuwe neus op. Die scheurt bij Vitara's na verloop van tijd af en hadden we al een keer opgelapt. De motor hebben we dit weekeinde uit elkaar gehaald. En wat we dachten blijkt te kloppen: de zuigers en drijfstanglagers zijn op hun einde. Komende week eens overleggen met de experts of het revisie wordt of een ander onderblokje. We weten nu ook waar de problemen met de koppeling bij de start vandaan komen. We hebben halverwege het jaar de bak vervangen en die heeft kennelijk een langere bus voor de prise-as. De tanden van de drukgroep hebben er in elk geval een heel stuk aluminium uit weggevreten. In een paar wedstrijden maar, zo lang zit het er nog niet in.

Bij Suzi's Place hebben we alweer een hele stapel onderdelen mogen ophalen, om dingen als aandrijfassen, steekassen en ander spul dat kan afbreken tijdig te vervangen. Arno en Jeroen hebben altijd nog wel tips en dingen om op te letten, en handige onderdelen. Zo hebben we nu dankzij hun inventiviteit het probleem met de vooras onder controle (of ik leer langzaamaan rijden) :-)

In de eerste helft van 2010 staan er zoals het er nu uitziet zeker drie wedstrijden in Duitsland op het programma. Half mei de Baja Saxonia, eind mei de Rallye Trail Germany en half juni de wedstrijd van het NK Offroad Racing in Furstenau. Keuzes?

Voorlopig hebben we weer genoeg te hobbyen, in maart rijden we als het goed is de eerste wedstrijd :-) Op Rallymaniacs.nl kun je alles lezen over het NK Offroad Racing.

1e plaats promoklasse Rally van Hardenberg!

Mon, 09 Nov 2009 22:33:12 +0100

De laatste wedstrijd van het eerste seizoen met onze Vitara, de eerste met de nieuwe rallybus en de eerste keer de "Rally van Hardenberg", georganiseerd door Niek Goverts van Holland Cranes, samen met de NTA. Dankzij hard werk is het hen gelukt om een rally uit te zetten met proeven van bijna 30 kilometer lengte, wat voor Nederland echt uniek is. We hebben afgelopen weekeinde bijna 300 km gereden in de wedstrijd, heerlijk! Dat we uiteindelijk met de snelste tijd in de promoklasse naar huis konden maakte het helemaal af :-)

Afgelopen week hebben we de laatste dingen aan de auto gedaan en onze nieuwste aanwinst ingericht. We hebben een Iveco bus gekocht van mensen die stopten met de motorcross. Het is niet de nieuwste, maar wel een indrukwekkend grote en fijne bus. Standkachel, luifel, keukentje, voorraden chocolade en drop, generator, compressor.. alles zit erin! Heerlijk om mee te rijden ook, dus we zijn nu definitief van het tentje en de nattigheid af. Iedereen die denkt 'wat een poesjes, ze kunnen zeker niet tegen regen en kou', die heeft gelijk. De komende winter sponsoren we graag een plekje voor je in een tent op een modderig veld 'in de buurt van een gaaf offroad evenement'. Foto ter inspiratie. En als het niet meer gaat maken we lekker warme chocolademelk voor je :-)

We dachten dat we met zo'n bus wel fijner op pad zouden zijn, maar dat je er niet echt sneller door gaat rijden. Of dat zo is weet ik niet, maar we hebben wel twee heerlijke dagen in de wedstrijd gehad. Arjan van Hal heeft op zaterdag en zondag meegeholpen met sleutelen en samen met Bobby gezwaaid als we langs kwamen rijden in de wedstrijd. Het zat voor hem middenin tussen zelfkwelling (oh meerijden!) en plezier (ja, ze rijden weer) - voor ons was het veel eenduidiger. Als je uit de auto komt rollen en er is een hond om je te begroeten en Arjan die met kalmte en rust even de lijnen uitzet ('de vitara doet het prima, dus ga maar wat eten') is dat alleen maar plezier.

We hebben tussen boerderijen en over smalle paadjes gereden, van dijken af en er weer op. En scherpe bochten tussen de bomen door, slootje in - slootje uit en weer verder over de velden. Sasja was geroutineerd met het roadbook, en omdat we dezelfde proef een paar keer reden, kende ze het snel uit haar hoofd. Op zondag was er met dank aan Temmink, een bouwonderneming uit de buurt, een proef op een soort bouwterrein / gronddepot. Daar was de grond goed los, dus met de regen en mist was het een proef om je tanden op stuk te bijten. Het leek heel erg op de proeven die we in Duitsland wel hebben gereden, je moest echt goed sturen en inschatten wat de marges van je auto waren. Springen, sturen, en het gas erop om snel rond te komen.

Na de eerste ronde op zondag hebben we de schokdemper voor kapot gereden, zodat we met het springen en de zware sporen wat last hadden. Dat gecombineerd met een haperende brandstofinjectie zorgde ervoor dat het niet altijd opschoot. "Dan maar minder remmen, dan ga je ook hard", dachten we. Toen we een beetje door hadden hoe we konden rijden zonder in het toerenbereik te komen waar de motor haperde begon het ook wat vlotter te worden. Aan het einde van de eerste dag waren er al mensen van de organisatie naar ons toegekomen om te vertellen dat we de snelste tijd hadden. Geweldig leuk nieuws natuurlijk, al was de voorsprong heel klein. Peter Moonen, de nummer twee, kondigde al aan dat hij op zondag er een tandje bij zou zetten en dat heeft hij ook zeker gedaan. Maar dat kunnen wij ook - en dus is het gelukt om vooraan te blijven rijden.

De Rally van Hardenberg was voor ons een geweldige afsluiter van seizoen 2009. Het eerste jaar met de Vitara, waar we deze winter flink mee aan de slag gaan. Dit jaar was een groot feest, met zo'n drukke kalender en zoveel leuke wedstrijden dat we bijna niet kunnen geloven dat het over is. Iedereen die ons heeft gesteund en gevolgd: geweldig bedankt dat je erbij was. De afsluiting van dit seizoen beschouwen we als opmaat voor volgend jaar!

RTG09.2 - 2e plaats in onze klasse, 16e overall

Mon, 05 Oct 2009 23:27:21 +0100

Kallinchen bij Berlijn was afgelopen weekeinde de locatie van de Rallye Trail Germany 09.2 - de tweede van dit jaar. Vorig jaar hebben we hier ook meegereden, al was de wedstrijd toen op een andere locatie. Er waren ongeveer 60 deelnemers: trucks, zijspannen, motoren, quads en natuurlijk terreinauto's. Wij reden mee met de Vitara, en we hebben zelfs een beker mee naar huis kunnen nemen!

(het "busje" links op de foto heeft een R36/VR6 motor met +/- 300pk, zie hier)

Donderdagmiddag vertrokken we, met een boel zooi achterin de Pajero. Kratten vol met onderdelen en gereedschap, want je weet maar nooit. De auto hadden we zo goed als we konden in orde gemaakt. Na Maasbommel hebben we de uitlaat aangepast en een boel kleine dingetjes gedaan. Gelukkig betaalde al deze liefde zich tijdens de wedstrijd terug.

Na een vlotte heenreis kwamen we ergens midden in de nacht aan bij Kallinchen, waar we snel een provisorisch servicekamp hebben opgebouwd, naast de aanhanger van het WEBO Rallyteam. Toen ons koepeltentje stond en het sleutelzeil met 4 pennen in de grond zat waren we klaar. Henk de Bont kwam nog even naar buiten om een slaperig 'hallo' te doen, en daarna zijn we gaan slapen.

Vrijdagochtend konden we uitslapen, inschrijven en rond het middaguur de proloog rijden. Altijd gezellig, want er waren weer een boel bekenden van Breslau en andere wedstrijden. Er werd gestart met een verkenningsronde, en die viel in eerste instantie flink tegen. Asfalt!!??? Kallinchen blijkt een soort testbaan te zijn waar ze ook rijvaardigheidstrainingen doen, en daarvan was een flink stuk opgenomen in de proeven. Na een paar kilometer asfalt en betonbaan veranderde het parcours echter drastisch. Over brede zandbanen en smalle bospaadjes werd het terrein steeds spannender en leuker. Omhoog de hellingen op via mulle en losgewoelde zandpaden, tussen de bomen door dwars oversteken en dan met een paar haarspeldbochten weer naar beneden. Onderweg kwamen we ook nog een soort zandverstuiving tegen die al snel een grote parkeerplaats werd van voertuigen die net niet handig genoeg door het zand kwamen. Ook helling op moest je goed opletten: lukte het je voorganger wel om boven te komen?

Eenmaal in de wedstrijd bleken de kombanen en bochten op het asfalt met de Vitara een feestje. We konden dwars door de bocht en met flink gassen en laat remmen hebben we nog best een paar mensen ingehaald. Het profiel is wel wat van de banden gesleten.. De afwisseling in de route was erg leuk, je moest omschakelen van mul zand naar stenen naar harde ondergrond. Er was ook een flink verschil tussen de voertuigen en rijders. Zo reden er prachtig mooie wagens mee, die eigenlijk net te laag waren voor de mulle paden. Als je die voor je had wist je dat je er voor het mulle stuk voorbij moest om niet teveel tijd te verliezen. Maar ja, een Porsche Cayenne inhalen is ons nog niet gegeven - behalve als 'ie zich vast weet te rijden natuurlijk :-)

Halverwege de wedstrijd op zaterdag hoorden we een flinke krak bij het achterwiel vandaan komen. Ineens was onze offroad-kart een soort hobbelig eendje, dus ik vermoedde dat de schokdemper achter kapot was. Gelukkig bleek alleen de bevestiging aan de achteras te zijn afgescheurd, dus nadat we de demper hadden losgemaakt konden we verder rijden. Wel iets langzamer, want bochten naar links waren ineens een stuk minder zeker. Uiteindelijk hebben we er 1 ronde door verloren, en dat scheelt toch een paar plaatsen in de eindklassering.

's Avonds in het kamp hebben de broers Steinbrecher, die met een Lada Niva rijden de boel er weer aangelast. Daardoor konden we op zondag goed het tempo erin houden. Het mulle zand was door de trucks inmiddels nog muller gemaakt, en de steile klimmen in de route waren voor ons razend lastig geworden. Uiteindelijk hebben we ons zelfs een keer vastgereden, zo ergens halverwege de klim. Een van de trucks van de organisatie had er al de hele dag plezier van, dus met enige routine werd ook ons Vitara'tje naar boven gesleept. Eigenlijk was dat de enige domper op de zondag. Verder liep het gesmeerd. Dat het zo lekker ging kwam misschien ook wel doordat we wisten dat we alleen maar hoefden uit te rijden om een tweede plaats binnen te slepen, in ons klassement dan wel. Maar je hebt van die momenten in de auto dat alles in elkaar past, dat elke bocht klopt en je elke knip, wasbord of lastige afstap goed weet te nemen en dat de samenwerking in de auto helemaal goed loopt - en dat is wel echt fijn rijden.

Het was een heel fijn weekeinde, waarbij we met Henk, Pim, Jose, Rob, Mark en Renske van het WEBO team zijn opgetrokken, en veel plezier hebben gemaakt met alle andere deelnemers. Uiteindelijk leidde het weekeinde Rallye Trail Germany tot een 16e plaats overall en een 2e plaats in de klasse van de "aangepaste terreinauto's". Dat we er blij mee zijn is duidelijk :-)

Meer foto's op http://gallery.nedworks.org/RTG09-2

NK Offroad Racing in Maasbommel

Mon, 14 Sep 2009 22:43:09 +0100

Is er leven na Breslau? Voor onze Samurai wellicht niet, maar voor ons wel :-) We rijden met de Suzuki Vitara mee in het NK Offroad Racing. Afgelopen weekeinde was de wedstrijd in Maasbommel, met proeven en verbindingsroutes. We reden over boerenland, tussen de mais en over de velden.

De lol van het NK is dat je heel dicht op elkaar rijdt. Je weet altijd wat je concurrenten aan het doen zijn, en daar kun je jezelf helemaal gek door laten maken. Het spelletje is natuurlijk om je eigen race te rijden, uit te rijden en een goede tijd neer te zetten. We hebben een heel leuke wedstrijd gereden, met een 2e plaats in onze klasse en 10e overall als resultaat.

De wedstrijd in Maasbommel en Appeltern was zo georganiseerd dat je stukjes verbindingsetappe had, en steeds twee langere proeven op locatie bij rally-minnende boeren. Je moest je precies op tijd melden bij de proef, en na de etappe weer in het kamp. We moesten erg wennen aan de formulierenbrigade die hierbij hoorde, en dat heeft nog wat onnodige straftijd opgeleverd. In Maasbommel was de proef uitgezet tussen de mais. Boer Geert had z'n zaaischema aangepast, zodat we konden 'figuurzagen' in het maisveld. Dat werd gedaan bij het uitzetten van de proef, maar tijdens de rit werd de baan ook steeds iets breder.. Het was door de droogte vreselijk stoffig. We rijden met open ramen dus we hebben zelf ook wat gehapt. Zo erg als met de Baja Saxonia was het gelukkig niet, maar we gingen regelmatig van het gas af, tot we weer konden zien waar de bochten begon. Zondagochtend regende het, en werden de proeven echt lekker glad. Je kon al dwars door de bocht, maar nu zwierde je helemaal heen en weer. Hank zwierde dan ook zo de sloot in, met als gevolg dat Sasja dat stuk 'de Hank bocht' ging noemen. Als je vaak hetzelfde rondje rijdt heb je ook tijd voor melige dingen :-)

De auto heeft het goed gedaan. We hebben een paar dingen vervangen, zoals een homokineet die echt heel heet werd. En ondanks drie dagen testen heb ik toch wat kleine dingen aan de electronica aangepast. En Arno keek heel vies toen hij de luchtfilters zag, die we normaal pas na de wedstrijd schoonmaken. Verwend als we zijn met de samurai waar het luchtfilter door de snorkel altijd wel 'ok' is, had ik er geen aandacht aan gegeven.

Als je zin hebt om het NK van dichtbij mee te maken: de organisatie heeft altijd plek voor mensen die willen meehelpen op de dag zelf. Tijdwaarneming, baanpost, starters etc - via Peter Zondag (4x4@kabelfoon.net) kom je meer te weten.

In oktober rijden we weer een wedstrijd, de Rallye Trail Germany in Duitsland. Daar doen ook motoren, zijspannen en vrachtwagens mee. De Nederlandse delegatie bestaat uit de HEDIMA's met de Pinzgauer, Henk en Pim met de G en wij met de Vitara. Meer info kun je alvast vinden op www.rt-germany.de

DB Vrijdag 3 juli, zevende etappe

Wed, 29 Jul 2009 22:53:09 +0100

Verslag vanuit de samurai

Deze dag begint met onze aankomst in het kamp, achterop de gigantische 8x8 afsleeptruck. Het is half negen en het team is alweer wakker en op om ons te verwelkomen. Van Sindy hoor ik dat om negen uur de briefing is. Dus we lopen meteen door naar de organisatie tent. Daar meld ik 122 netjes af voor de vorige etappe en krijg ik een nieuw roadbook.

Na de briefing kleur ik eerst het roadbook. Niels vertelt René wat er zo ongeveer allemaal kapot is aan de auto. Daarna gaan we slapen en gaat René aan de slag. De auto krijgt o.a. een nieuwe dynamo, een schone radiateur en we krijgen een tijdelijk extra contactslot, want de oude zat vol modder.

Een paar uurtjes slaap verder zag de wereld er ineens anders uit. Wij waren opgefrist en zo goed als alle auto's waren al uit het kamp verdwenen. Toen de auto er klaar voor was, zijn we naar de start gereden en vertrokken. We startten een paar uurtjes later dan onze officiële starttijd, maar gestart is gestart. Na een km of 20 komen we op een open zandvlakte en moeten we ingewikkelde kompaskoersen rijden. Bij elk plaatje in het roadbook laat ik Niels stoppen om de gradenkoers opnieuw in te voeren in de GPS. Want een kruising op een open vlakte met overal verse sporen is niet terug te vinden. Dus het is zaak om goed de graden en de meters in de gaten te houden. Voordat we bij het eerste punt vertrekken, zien we ineens van alle kanten auto's naar ons toe komen rijden. We zitten ineens weer volop in het klassement. Zonder problemen bereiken we de mulle zandheuvel waar Reinoud met zijn camera op ons staat te wachten. Ook komen we Eric en Machiel in de Blitz en even later Matthias en Martin met hun Samurai tegen.

Het navigeren op kompaskoersen gaat door en op een gegeven ogenblik wanen we onszelf op een zandduin in Oman. Daar reden we in een Toyota Landcruiser, maar in een Samuraitje is het ook genieten! Lekker surfen door de zandduinen, op vol vermogen.. Om weer een beetje af te koelen moeten we een pad met 3 waterplassen volgen. De plassen zijn oke. Matthias had er een over het hoofd gezien en is er vol ingeknald, waardoor we hem even later langs de kant tegenkwamen. Zijn luchtinlaat was niet waterdicht genoeg en hij had wat water in zijn luchtfilter. Maar het viel mee. Met remmenreiniger, WD40 en een aansteker (om te controleren of er geen water in de motorolie zat) leken ze het weer te redden en zijn we doorgereden.

De motor werd best heet en Niels was blij toen we de bossen bereikten. De eerste helft van de etappe eindigde bij een doorwading. Omdat de rivier ernstig gestegen was (2 meter!) mochten de auto's eromheen rijden. Het tweede gedeelte van de ettappe begon snel, totdat we bij een smerig lang modderpad kwamen wat uiteindelijk naar een modderige greppel met CP zou leiden.

Vlak nadat we daar stonden, kwamen er een aantal andere deelnemers aan waaronder een vrachtwagen. Die kon het pad makkelijk doorkomen, maar daardoor konden we ook zien dat het voor de auto's zwaar zou worden. Ik loop voor de zekerheid naar het eind omdat de weg over een heuveltje loopt, om te zien of er geen CP achter staat. Dat is niet het geval, dus we besluiten om te rijden. Aan de andere kant van de heuvel, blijkt het pad al snel weer in een modderpoel te veranderen. Een Fransman gaat links, wij gaan rechts. Anderen besluiten ook hieromheen te rijden. We komen een stuk verder, maar hebben een klein beetje hulp nodig van de lier. Inmiddels komt een lompe Fransman door het midden en ramt de Samurai bijna in tweeën. Gelukkig komen ze even later goed vast te staan.

Maar het pad naar het moeras met het CP blijft zwaar. Zo zwaar dat we op een gegeven moment vaststaan. Bij het lieren breekt het liertouw en inmiddels wordt het ook al donker. Auto's die aan komen rijden, zien ons staan en besluiten allemaal om te rijden. Dus hulp zit er niet in. Totdat een vriendelijk Frans team (Mecacool) vanaf de overkant kant naar ons toerijdt. Ze hebben een omweg gemaakt en zijn teruggereden om ons te helpen! We staan zo vast dat zij hun auto moesten zekeren aan een boom, die het maar nauwelijks hield. Gelukkig lukte het om de auto los te krijgen, zodat we verder konden.

Als het hier al zo slecht was, hoe zou het moeras bij het CP er dan wel niet uitzien? We besloten om te rijden, en dit punt te laten liggen. In het pikkedonker reden we om en kwamen al snel op de route terug. Het terrein was gelukkig droog en makkelijk. In de verte zagen we een hoop zwaailichten. We dachten dat het Aigner was, maar bij de truck aangekomen bleken het de oranje Ural van Ural Team Veldhoven te zijn. Die komen we altijd midden in de nacht tegen, als ze iets onwaarschijnlijks aan hun vrachtwagen repareren. Ze waren een moer 42 kwijt die de bladveer op z'n plek hield en kwamen een ketting te kort om de boel vast te sjorren. Niels heeft al onze D-sluitingen, harpen en lierhaken gepakt en daarmee konden ze precies een ketting maken die ze met een spanner strak konden zetten. Omdat we toch een D-sluiting nodig hadden, kregen wij hun kleinste sluiting (toch best groot) mee. Ze hadden nog wat tijd nodig voor de afwerking, dus wij vertrokken alvast.

Met de gedachte dat er nog iemand achter ons reed, gingen we verder. Vrij snel kwamen we op smal kuilenpad. Daar sloeg het noodlot toe. De brandstoftoevoer haperde weer. De vorige keren was het probleem opgelost toen we benzine in de tank gooiden. Maar dit keer hielp dat niet, omdat we dat juist daarvoor gedaan hadden. Elke keer als Niels de koppeling los liet en gas gaf smoorde de motor en sloeg ie af. De electronica staakte. Wat nu. Het plan was om om te draaien en naar de open vlakte te rijden, want dan stonden we niet in de weg. Maar toen de samurai overdwars op het pas stond, liet ie het echt afweten. Daar was ik helemaal niet blij mee, omdat ik wist dat de Ural eraan kwam en ik niet wist of we wel zichtbaar genoeg waren. En ja hoor, daar kwamen al lampen aan. Het waren Didier en Sophie (Jimny) met nog twee Franse auto's. Ze hebben geholpen om de auto tussen de bomen te duwen zodat de weg weer vrij was. Verder konden ze ook niets doen, dus gingen ze verder.

Even later kwam de Ural voorbij, die aanbood om ons naar de finish slepen. Het was nog 15 km. Toen de Samurai weer op het pad stond en ons lint vast zat aan de Ural gingen we verder. Helaas maakte het smalle pad een bocht en hadden we de volle lengte van het lint gebruikt, dus de Samurai nam de kortste weg. Daar hingen we bovenop een boomstam. Naar voren was geen optie, dus we moesten achteruit. Inmiddels had een Duitse Landrover zich achter ons vastgereden. Ze wilden ons wel even achteruit lieren, als we ze daarna zouden lostrekken.

Poging twee ging beter. Ons lint zat inmiddels dubbel en we volgden de Ural netjes over het pad. De Landrover hadden we ook maar aangeknoopt omdat we dan in ieder geval geen tijd kwijt zouden raken als ze weer vast zouden rijden. Het was laat en de Uraljongens wilden graag naar de finish. En autootjes helpen is tof en doen ze graag, maar als het makkelijker kan...

Zo reden we een tijdje door totdat we bij een fikse plas kwamen. Tanis stapte uit de Ural en kwam naar ons toe. “We maken jullie even los, dan rijden we naar de overkant en lieren we jullie er doorheen. Is wel zo veilig.” Zo gezegd, zo gedaan. Ze reden erin, bijna tot de overkant. Daar was de doorwading te diep en de modder te zacht voor de Ural: vastgereden! Met de lier probeerden we de Ural los te krijgen, maar de bomen langs de plas waren te dun om als lierpunt te gebruiken. De jongens in de Landrover wilden toch graag verder en hebben zich naar de overkant gelierd. Helaas voor hen was de finish inmiddels al opgebroken...

Gisteren hadden we goede ervaring met de Lumpensammler, dus we belden Franz Aigner om te vertellen dat we de laatsten in het terrein waren, dat wij stuk waren en dat de Ural vastzat. We gaven het plaatje door waar we dachten te zijn en de GPS- coördinaten. Ze kwamen eraan.

Het was koud en we waren niet heel goed voorbereid op een nachtje in het bos (droge kleding hadden we niet bij ons). We pakten de warmte-dekens uit de EHBO-set en nadat we onze sokken uitgewrongen hadden, probeerden we zo comfortabel mogelijk te zitten. In de Ural waren ze vrij snel vertrokken en ook Niels viel in slaap. Ik bleef in de spiegels kijken en luisteren of ik in de verte al trucks hoorde. Op een gegeven moment schrok ik wakker. Het was een uur of 4 en ik zag in de zijspiegel lichtjes! Ze waren er. Twee trucks. En ze hadden warme jassen bij zich die we aankregen om een beetje op te warmen. De Ural mocht een truck als lierpunt gebruiken en kon zich zo achteruit lieren. Met het aanbreken van de dag, werd de samurai achter de andere truck geknoopt en zo werden we het terrein uitgesleept.

Na een poosje kwamen we bij huizen en begon de verharde weg. Het kamp was nog zo'n veertig km ver weg. Bungelend en zeer kort achter de truck (ons lint zat dubbel en het was echt kort) probeerden we heel in het kamp aan te komen. Toen we echt helemaal op waren en bijna niet meer wakker konden blijven, zagen we dat we de snelweg opreden. Hmmm, daar gingen we dan met een behoorlijke snelheid. Gelukkig was het erg stil op de weg en lijkt de Poolse snelweg bij Zagan in niks op de A12. Het gaf ons wel weer wat adrenaline om wakker te blijven. En we reden dezelfde route als de ochtend daarvoor op de sleepwagen. Dus ik wist welke afslag we zouden nemen en waar we links, dan wel rechts zouden gaan.

Rond half zes waren we terug in het kamp. Inmiddels scheen de zon vollop. Na duizend maal de mannen van de trucks bedankt te hebben, reden we naar ons serviceteam. Rijden ja, want van schrik besloot de samurai het weer eventjes te doen... Fijn. Bij de tent aangekomen hielden we de dag voor gezien en vielen al snel in slaap.

Uitslag zevende etappe:

Blitz 62

Samurai 66

De (echte) marathonetappe

Sun, 26 Jul 2009 23:24:57 +0100

Verslag vanuit de Samurai

De eerste marathonetappe was vooral verbinding, en weliswaar pittig maar niet offroad. Op de laatste 130 km na dan. Vandaag stonden we voor de eerste echte marathonetappe: ongeveer 500 km in het roadbook, met 5 starts in de wedstrijd. Het doel was van Recz naar Zagan te rijden, van noord naar zuid. We waren al gewaarschuwd dat het spannend zou worden. Met name in het zuiden waren de waterstanden door de hevige regen flink gestegen, en sommige kabbelende beekjes in snelstromende rivieren veranderd. Dat we die rivieren niet zouden halen wisten we toen nog niet..

Het eerste stuk van de wedstrijd verliep voorspoedig, zowel met navigeren als met rijden. Waar het mis ging was in het moeras bij een diepe doorwading. Die was dieper dan gedacht, zeker als je ook nog een stuurfoutje maakt en in ipv naast het spoor terecht komt. De dikke troep gulpte zo over de deur naar binnen.. en dat aan het begin van een etappe met 500 km offroad rijden. Sasja was al buiten en is erin gesprongen om de lierkabel vast te maken aan een boom. Toen de motor afsloeg dacht ik dat het wel eens heel lang zou kunnen gaan duren, maar gelukkig konden we op de accu uit de prut lieren. Niet alleen was alles bedekt met een laag drijfzand, ook de dynamo zat vast en alle schakelaars konden alleen met een boel geknars nog bewegen. Nadat we met veel water de motor en radiateur hadden teruggevonden hebben we de dynamo in een vennetje wat uitgespoeld, en het interieur van de auto en onszelf geschikt gemaakt om mee te rijden. Ook de v-riem was kapot geslagen door de dynamo en wat drijvend hout, dus daar hebben we iets voor geimproviseerd. Franz Aigner en een hoge Poolse generaal stonden een eindje verderop te lunchen en hadden ons bezig gezien. We kregen brood, worst en wat te drinken als support: ze vonden het geweldig. Wij ook, zoals je op deze foto van Matthias kunt zien:

Toen we een riviertje tegenkwamen hebben we tot grote hilariteit van het publiek een paar rondjes gemaakt om de prut van de auto te spoelen, zodat het allemaal weer een beetje functioneerde. Uiteindelijk hadden we de auto redelijk aan de praat, op het contactslot en de zekeringenkast na. De electronica was grotendeels in staking - en dat zouden we verderop in de week nog wel merken. Alleen de lampen op het dak werkten nog goed, dus daarop zijn we verder gereden. Inmiddels werd het best laat, en we waren nog maar op de helft van de route. De dynamo bleef vastlopen, en toen we door de v-snaren heen waren hebben we bij andere deelnemers wat geleend, en met de ploeg van de HTW Dresden op de route de dynamosteun verbouwd zodat we die langere geleende snaar ook konden monteren..

Dit spel ging door tot het weer licht was, en we een paar honderd kilometer door Polen hadden afgelegd. Ongeveer na 300 km sloeg de boel weer op hol, en stonden we in het ochtendlicht te sleutelen om de auto weer te laten rijden. Toen kwam ook de afsleepwagen van de organisatie langs, een gigantische 8x8 truck met een bak en kraan. Die mannen schoven een raampje open: "Zijn jullie nog steeds met die auto bezig? Kom we laden 'm op dan kom je tenminste in het volgende kamp aan". Dat was even slikken maar wel heel erg waar.

Een ritje op de detroit is nog een hele belevenis. Je wordt met auto en al opgeladen op de bak van een grote 8x8 truck.. die binnenin geen plek heeft voor extra passagiers! Dus vastgesnoerd en wel op 3.5 meter hoogte zoefden we door het Poolse land. Niels ging meteen KO, en viel direct in slaap. Toen we allebei wat wakkerder werden konden we vanaf de Detroit de rivieren zien, volledig overstroomd. Bovenop de Detroit had onze auto precies de goede hoogte voor de doorwadingen, dat konden we mooi zien. 4 uur later zijn we in het kamp gedropt. Daar is Rene aan de slag gegaan om de boel weer op orde te maken, zodat we weer konden starten in de volgende etappe. Dat is gelukt, en hoe dat ging lees je in het volgende bericht :-)

Uitslag 6e etappe
Blitz: 47
Samurai: 68

DB Woensdag 1 juli, 5e etappe

Tue, 21 Jul 2009 23:57:54 +0100

Verslag vanuit de samurai

Vandaag hebben we een 'rustdag' en rijden we maar 60 km. Zo kunnen we ons mooi voorbereiden op de marathon etappe van morgen, dachten we. Maar daar heeft de organisatie wat op gevonden: in plaats van een vroege start, starten de auto's pas na de middag. Zo wordt het toch nog nachtwerk...

Rond twee uur mogen we starten en het gaat vrij vlot. Maar dan slaat het lot toe. Na een paar kilometer kookt de radiateur: toch niet goed genoeg schoongemaakt. Even wachten tot die afgekoeld is en met ons drinkwater proberen we modder nog wat beter weg te spoelen. De aircofan even checken en die doet het ook nog. Dus we kunnen weer op weg.

Deze etappe is dan wel kort, maar de navigatie is killing. In plaats van aan het eind van een kompaskoers, hebben ze nu halverwege doe zoektocht een CP gezet. Bovendien zijn er veel korte kompaskoersen achter elkaar. Gisteravond heeft Sasja het roadbook doorgenomen en bepaald waar we stoppen om de koers in te vullen op de GPS en welke punten we al rijdend vinden. Kortom, we stoppen erg vaak om een koers in te vullen. Maar niet zonder resultaat. We zitten op de goede route, terwijl er overal om ons heen auto’s en trucks in verwarring lijken te zijn. Het CP hebben we zo gevonden (veel te snel voor het gevoel) en we gaan weer door. Dit checkpoint zat niet aan het einde, maar halverwege de kompaskoers. Ongeveer dan, stond er in het roadbook. Dat maakt het super verwarring, omdat je nog 3 km moet doorrijden voor het roadbook weer verder gaat. Zonder CP op dit plek, en zonder dat je 100% zeker weet dat je van de goede kant komt. Maar het moet goed zijn, dus we gaan door. Na een paar honderd meter komen we bij de volgende situatie in het roodbook, dus we zitten nog steeds goed.

Dan komen we bij een modderspoor, waar Reinoud en de rest van het team staan te kijken. We moeten het middelste spoor hebben (links zijn drie Unimogs op z'n kant doorheen gelierd en rechts zit verstopt met vrachtwagens). Voor ons staat een auto vast in het spoor. Ton Stoker staat een auto achter ons in de rij en biedt aan om eerst te gaan, zodat we aan hem kunnen lieren. Er stonden al wat Land Rovers vast, het is een pittig stuk. Ton voorlaten lijkt een goed plan, maar hij kan ons niet voorbij. Inmiddels is de auto uit de modder en terwijl ik met Ton aan het praten ben, zie ik Niels al rijden. Ik loop gauw naar de rand van het spoor om Niels nog wat tips te kunnen geven. Hij rijdt erin en dan komt zijn rechterwiel in een gat. Verder naar voren lukt niet, maar achteruit gaat nog prima. Zo rijdt Niels drie keer in en uit het spoor, totdat hij het advies van Sasja opvolgt en iets meer naar links stuurt. Heerlijk toch, die GTI-powerrrrrrrrrrr.

Iets later staan we voor een bekend moeras. Twee jaar geleden stond hier een fikse file en zag het er ernstig zwaar uit. Toen zijn we eromheen gereden. Reden genoeg om deze kans niet te laten liggen en het CP te pakken. Er waren een stuk of zes oversteekmogelijkheden. Niels zag rechts weer een stuk ongerept moerasland, maar Sasja zag een auto door de meest linker greppel gaan. De greppel was te diep voor de Samurai om er zelf uit te komen, maar het CP zat ook aan de linkerkant. Achter het CP stond een boom die we konden gebruiken (als ze de parasol aan de kant zouden willen doen) en anders zou er vast wel een auto zijn waaraan we konden lieren. De sporen ernaast zaten allemaal vol lierende auto's en vrachtwagens, dus als we daar tussen gingen, zou het ook nog veel tijd kosten om aan de overkant over alle liertouwen en kabels naar het CP te rijden.

Het gat was vrij en Niels reed erin. Zoals verwacht kwam de Samurai in de vette klei niet boven. In het spoor naast de Samurai werd net een vrachtwagen losgetrokken. Inmiddel stonden we naast de auto om een ankerpunt te zoeken. Gelukkig maar, want dat lostrekken ging niet helemaal lekker. De achterwielen van de truck glibberden over de modder en zo schoof de wagen bijna over onze Samurai heen. Toen wilden we wel erg graag snel weg. Gelukkig was er een vrachtwagen die iedereen lostrok en die wilde ons ook ook helpen. Nadat Sasja 3 x gevraagd had of hij als ankerpunt wilde dienen en dus NIET moest rijden, slechts remmen, probeerde de chauffeur ons toch aan ons liertouwtje uit de put te trekken. Gelukkig kent Niels zijn stem heel wat overtuigingskracht als er onaangename dingen gebeuren, dus voordat ons touw brak, stond de vrachtwagen stil. Na nog één uitleg van Sasja's kant, begreep de chauffeur de bedoeling en kon Niels lieren.

In no time stonden we ook hier weer aan de overkant, stempeltje erbij en weer door. Inmiddels voelden we allebei dat er iets aan de achterkant van de auto niet helemaal lekker was, hij reageerde niet goed. 'Zolang Niels niks zegt, is het er niet', dacht ik en waarschijnlijk dacht Niels hetzelfde. Bijna aan het eind van de etappe, kwam het toch ter sprake. Een missende bumpstop, dacht Niels. Misschien wel een kapotte demper, dacht Sasja. Toch maar even uitstappen dan. De rechter achterkant was doorgezakt. Maar de demper (en ook de bumpstop) zaten er nog aan. Hmmm, dan is de bladveer vast op en doorgezakt. Na een nadere inspectie bleek de bladveer niet doorgezakt, maar het hoofdblad was gewoon gebroken.

Aangezien we al een hele tijd zo reden, besloten we maar door te gaan. Iets rustiger en biddend en hopend dat we de eindstreep zouden halen. De etappe eindigde met een reeks kompaskoersen. Ook deze gingen weer perfect. En voor we het wisten waren we terug in het kamp. En het was nog geen 18:00 uur! Hadden we toch nog genoeg tijd over om de auto voor te bereiden op de marathonetappe.

Vandaag hadden we een supergoede dag beleefd. Het ging vlot, de kompaskoersen gingen goed.

Als er dan toch een klein minpuntje aan deze dag zit, dan is het dat we zo snel door de zware punten heen waren gekomen, dat er geen sprake was van ploeteren. En dat is voor ons toch een nieuwe ervaring :-)

Uitslag vijfde etappe:

Samurai 40

Blitz 73

DB Dinsdag 30 juni, 4e etappe

Tue, 21 Jul 2009 00:38:20 +0100

Verslag vanuit de samurai

Vandaag stond er 140 km zwaar terrein met moeilijke navigatiepunten op het programma. De motor van de sam presteerde door de liefde die hij van René had gekregen weer als vanouds, dus met goede zin vertrokken we vanuit het kamp. De start was ditmaal in het kamp, dus dat scheelde een hoop stress en zoekwerk om op tijd bij de start te verschijnen. De eerste 50 km gingen voorspoedig. We kwamen door het moeras met het brakke stilstaande water, de elektriciteitsmasten (die je niet als lierpunt mag gebruiken) en de steile helling omhoog. Ook dit jaar was het waterniveau prima :-) De uitgang was erg modderig en daar moesten we eventjes lieren. Gelukkig staan er ook genoeg bomen tussen de elektriciteitsmasten, dus dat was geen probleem.

Nadat Matthias en Martin in hun samurai en de Nederlanders met de Laplander er ook veilig uit waren, zijn we weer ingestapt en doorgereden. Het volgende stuk zwaar terrein was een chaos. Het was een beekje in een moerasgebied met aan de overkant een CP. Het stond helemaal vol met auto's en vrachtwagens. En er zat geen beweging in. Aan de rechterkant was een pad langs het moeras. Matthias en Niels waren het er al snel over eens dat wachten tot de modder vrij was, geen zin had. Het pad naar rechts zag er veelbelovend uit, en na ongeveer 100 meter vonden we een doorwaadbare plaats. Matthias ging als eerste door het beekje het moeras in. Nadat hij zich op het 'droge' gelierd had, lukte het Niels om er zonder lier uit te komen.

Oke, jetz geht loss, zum CP, dacht Sasja. Matthias vertrok en 20 m later zat ie al vast... Het hele stuk moerasland naar het CP (en de dichtstbijzijnde boom) was zo'n 200 meter. En die volledige afstand hebben we moeten lieren. Matthias met z'n zelfgemaakte hydraulische lier en wij met onze lier en al onze linten om de boom te halen. Maar al ploeterend door het hoge gras kwamen we steeds iets dichter bij.

Door het moeras zoekt Niels steeds polletjes met riet en stevig gras om grip te krijgen. Helaas bleef een van die pollen aan de samurai plakken, met het halve moeras eraan. Onze lier had niet meer genoeg kracht, dus toen Matthias aan de overkant was, heeft hij met zijn lier geholpen. Met twee lieren trokken we de auto richting CP. Het was heet, vies, zwaar en er waren veel insecten, maar we hadden het gered!

Bij het CP aangekomen heette een van de orga-mensen met een geel hesje Sasja 'welkom aan de overkant', maar een stempeltje zat er niet in omdat we niet precies uit de goede richting waren gekomen. Je kunt wel raden wat er door me heen ging. Al die hitte, ellende, insecten voor niets! Gelukkig begon de man om mijn opengevallen mond te lachen en was het een grapje!

Na het CP hadden we even wat tijd nodig om te recupereren. Matthias en Martin gingen weer verder. De pol moeras zat klem om de achteras heen, maar we konden hem zonder schade aan de remleidingen stukje bij beetje lospellen. Voor Sasja en Niels was het tijd voor een RedBull en een beetje eten. Weer op krachten gekomen wilden we verder gaan. Maar waar in het roadbook waren we? Het moeras stond niet echt op een plaatje en we moesten een CP zoeken op een berg, maar de CP waar we waren stond niet op een berg... Niels liep even naar het CP terug om te vragen of iemand ons op het juiste spoor kon zetten. Gelukkig wilde de man helpen en bleken we toch op het plaatje met de CP op een berg te zijn. Heel fijn dat we zekerheid hadden! Nadat we het volgende kompaskoers hadden ingesteld, gingen we weer op pad. Het volgende CP was snel gevonden.

Dit jaar is het eerste jaar dat Sasja uitgevonden heeft hoe ze op haar GPS koersen kan instellen (gloriehaleluja) en ineens stelt zo'n gradenkoers niets meer voor. Bij vertrek moet je heel goed kijken dat je het goede pad kiest en daarna blijf je de pijl volgen tot de GPS aangeeft dat je er bent Dan kijk je eens om je heen om te zien of het volgende plaatje in je boek klopt. Soms moet je iets verder kijken, maar het CP is altijd zichtbaar.

In het laatste stuk van het roadbook zaten nog een paar moddergaten, maar het verliep redelijk vlot. We hadden een prachtige Breslau-waardige dag beleefd en weer veel plezier gehad met Matthias en Martin. In het kamp aangekomen waren we benieuwd hoe zij het laatste stuk afgelegd hadden. Maar ze waren er niet...We hadden ze onderweg niet meer gezien, dus we dachten dat ze allang binnen waren. Later vertelden ze dat ze ons voorbij hadden zien komen toen zij met pech stonden, maar we hadden ze helemaal niet gezien. Echt lullig, want voor ons voelt het inmiddels wel een beetje als 'samen uit, samen thuis'.

Uitslag 4e etappe:

Blitz 56

Samurai 59