De (echte) marathonetappe
Verslag vanuit de Samurai
De eerste marathonetappe was vooral verbinding, en weliswaar pittig maar niet offroad. Op de laatste 130 km na dan. Vandaag stonden we voor de eerste echte marathonetappe: ongeveer 500 km in het roadbook, met 5 starts in de wedstrijd. Het doel was van Recz naar Zagan te rijden, van noord naar zuid. We waren al gewaarschuwd dat het spannend zou worden. Met name in het zuiden waren de waterstanden door de hevige regen flink gestegen, en sommige kabbelende beekjes in snelstromende rivieren veranderd. Dat we die rivieren niet zouden halen wisten we toen nog niet..
Het eerste stuk van de wedstrijd verliep voorspoedig, zowel met navigeren als met rijden. Waar het mis ging was in het moeras bij een diepe doorwading. Die was dieper dan gedacht, zeker als je ook nog een stuurfoutje maakt en in ipv naast het spoor terecht komt. De dikke troep gulpte zo over de deur naar binnen.. en dat aan het begin van een etappe met 500 km offroad rijden. Sasja was al buiten en is erin gesprongen om de lierkabel vast te maken aan een boom. Toen de motor afsloeg dacht ik dat het wel eens heel lang zou kunnen gaan duren, maar gelukkig konden we op de accu uit de prut lieren. Niet alleen was alles bedekt met een laag drijfzand, ook de dynamo zat vast en alle schakelaars konden alleen met een boel geknars nog bewegen. Nadat we met veel water de motor en radiateur hadden teruggevonden hebben we de dynamo in een vennetje wat uitgespoeld, en het interieur van de auto en onszelf geschikt gemaakt om mee te rijden. Ook de v-riem was kapot geslagen door de dynamo en wat drijvend hout, dus daar hebben we iets voor geimproviseerd. Franz Aigner en een hoge Poolse generaal stonden een eindje verderop te lunchen en hadden ons bezig gezien. We kregen brood, worst en wat te drinken als support: ze vonden het geweldig. Wij ook, zoals je op deze foto van Matthias kunt zien:
Toen we een riviertje tegenkwamen hebben we tot grote hilariteit van het publiek een paar rondjes gemaakt om de prut van de auto te spoelen, zodat het allemaal weer een beetje functioneerde. Uiteindelijk hadden we de auto redelijk aan de praat, op het contactslot en de zekeringenkast na. De electronica was grotendeels in staking - en dat zouden we verderop in de week nog wel merken. Alleen de lampen op het dak werkten nog goed, dus daarop zijn we verder gereden. Inmiddels werd het best laat, en we waren nog maar op de helft van de route. De dynamo bleef vastlopen, en toen we door de v-snaren heen waren hebben we bij andere deelnemers wat geleend, en met de ploeg van de HTW Dresden op de route de dynamosteun verbouwd zodat we die langere geleende snaar ook konden monteren..
Dit spel ging door tot het weer licht was, en we een paar honderd kilometer door Polen hadden afgelegd. Ongeveer na 300 km sloeg de boel weer op hol, en stonden we in het ochtendlicht te sleutelen om de auto weer te laten rijden. Toen kwam ook de afsleepwagen van de organisatie langs, een gigantische 8x8 truck met een bak en kraan. Die mannen schoven een raampje open: "Zijn jullie nog steeds met die auto bezig? Kom we laden 'm op dan kom je tenminste in het volgende kamp aan". Dat was even slikken maar wel heel erg waar.
Een ritje op de detroit is nog een hele belevenis. Je wordt met auto en al opgeladen op de bak van een grote 8x8 truck.. die binnenin geen plek heeft voor extra passagiers! Dus vastgesnoerd en wel op 3.5 meter hoogte zoefden we door het Poolse land. Niels ging meteen KO, en viel direct in slaap. Toen we allebei wat wakkerder werden konden we vanaf de Detroit de rivieren zien, volledig overstroomd. Bovenop de Detroit had onze auto precies de goede hoogte voor de doorwadingen, dat konden we mooi zien. 4 uur later zijn we in het kamp gedropt. Daar is Rene aan de slag gegaan om de boel weer op orde te maken, zodat we weer konden starten in de volgende etappe. Dat is gelukt, en hoe dat ging lees je in het volgende bericht :-)
Uitslag 6e etappe
Blitz: 47
Samurai: 68
De eerste marathonetappe was vooral verbinding, en weliswaar pittig maar niet offroad. Op de laatste 130 km na dan. Vandaag stonden we voor de eerste echte marathonetappe: ongeveer 500 km in het roadbook, met 5 starts in de wedstrijd. Het doel was van Recz naar Zagan te rijden, van noord naar zuid. We waren al gewaarschuwd dat het spannend zou worden. Met name in het zuiden waren de waterstanden door de hevige regen flink gestegen, en sommige kabbelende beekjes in snelstromende rivieren veranderd. Dat we die rivieren niet zouden halen wisten we toen nog niet..
Het eerste stuk van de wedstrijd verliep voorspoedig, zowel met navigeren als met rijden. Waar het mis ging was in het moeras bij een diepe doorwading. Die was dieper dan gedacht, zeker als je ook nog een stuurfoutje maakt en in ipv naast het spoor terecht komt. De dikke troep gulpte zo over de deur naar binnen.. en dat aan het begin van een etappe met 500 km offroad rijden. Sasja was al buiten en is erin gesprongen om de lierkabel vast te maken aan een boom. Toen de motor afsloeg dacht ik dat het wel eens heel lang zou kunnen gaan duren, maar gelukkig konden we op de accu uit de prut lieren. Niet alleen was alles bedekt met een laag drijfzand, ook de dynamo zat vast en alle schakelaars konden alleen met een boel geknars nog bewegen. Nadat we met veel water de motor en radiateur hadden teruggevonden hebben we de dynamo in een vennetje wat uitgespoeld, en het interieur van de auto en onszelf geschikt gemaakt om mee te rijden. Ook de v-riem was kapot geslagen door de dynamo en wat drijvend hout, dus daar hebben we iets voor geimproviseerd. Franz Aigner en een hoge Poolse generaal stonden een eindje verderop te lunchen en hadden ons bezig gezien. We kregen brood, worst en wat te drinken als support: ze vonden het geweldig. Wij ook, zoals je op deze foto van Matthias kunt zien:
Toen we een riviertje tegenkwamen hebben we tot grote hilariteit van het publiek een paar rondjes gemaakt om de prut van de auto te spoelen, zodat het allemaal weer een beetje functioneerde. Uiteindelijk hadden we de auto redelijk aan de praat, op het contactslot en de zekeringenkast na. De electronica was grotendeels in staking - en dat zouden we verderop in de week nog wel merken. Alleen de lampen op het dak werkten nog goed, dus daarop zijn we verder gereden. Inmiddels werd het best laat, en we waren nog maar op de helft van de route. De dynamo bleef vastlopen, en toen we door de v-snaren heen waren hebben we bij andere deelnemers wat geleend, en met de ploeg van de HTW Dresden op de route de dynamosteun verbouwd zodat we die langere geleende snaar ook konden monteren..
Dit spel ging door tot het weer licht was, en we een paar honderd kilometer door Polen hadden afgelegd. Ongeveer na 300 km sloeg de boel weer op hol, en stonden we in het ochtendlicht te sleutelen om de auto weer te laten rijden. Toen kwam ook de afsleepwagen van de organisatie langs, een gigantische 8x8 truck met een bak en kraan. Die mannen schoven een raampje open: "Zijn jullie nog steeds met die auto bezig? Kom we laden 'm op dan kom je tenminste in het volgende kamp aan". Dat was even slikken maar wel heel erg waar.
Een ritje op de detroit is nog een hele belevenis. Je wordt met auto en al opgeladen op de bak van een grote 8x8 truck.. die binnenin geen plek heeft voor extra passagiers! Dus vastgesnoerd en wel op 3.5 meter hoogte zoefden we door het Poolse land. Niels ging meteen KO, en viel direct in slaap. Toen we allebei wat wakkerder werden konden we vanaf de Detroit de rivieren zien, volledig overstroomd. Bovenop de Detroit had onze auto precies de goede hoogte voor de doorwadingen, dat konden we mooi zien. 4 uur later zijn we in het kamp gedropt. Daar is Rene aan de slag gegaan om de boel weer op orde te maken, zodat we weer konden starten in de volgende etappe. Dat is gelukt, en hoe dat ging lees je in het volgende bericht :-)
Uitslag 6e etappe
Blitz: 47
Samurai: 68
Laat een reactie achter