DB Dinsdag 30 juni, 4e etappe

Verslag vanuit de samurai

Vandaag stond er 140 km zwaar terrein met moeilijke navigatiepunten op het programma. De motor van de sam presteerde door de liefde die hij van René had gekregen weer als vanouds, dus met goede zin vertrokken we vanuit het kamp. De start was ditmaal in het kamp, dus dat scheelde een hoop stress en zoekwerk om op tijd bij de start te verschijnen. De eerste 50 km gingen voorspoedig. We kwamen door het moeras met het brakke stilstaande water, de elektriciteitsmasten (die je niet als lierpunt mag gebruiken) en de steile helling omhoog. Ook dit jaar was het waterniveau prima :-) De uitgang was erg modderig en daar moesten we eventjes lieren. Gelukkig staan er ook genoeg bomen tussen de elektriciteitsmasten, dus dat was geen probleem.

Nadat Matthias en Martin in hun samurai en de Nederlanders met de Laplander er ook veilig uit waren, zijn we weer ingestapt en doorgereden. Het volgende stuk zwaar terrein was een chaos. Het was een beekje in een moerasgebied met aan de overkant een CP. Het stond helemaal vol met auto's en vrachtwagens. En er zat geen beweging in. Aan de rechterkant was een pad langs het moeras. Matthias en Niels waren het er al snel over eens dat wachten tot de modder vrij was, geen zin had. Het pad naar rechts zag er veelbelovend uit, en na ongeveer 100 meter vonden we een doorwaadbare plaats. Matthias ging als eerste door het beekje het moeras in. Nadat hij zich op het 'droge' gelierd had, lukte het Niels om er zonder lier uit te komen. 

Oke, jetz geht loss, zum CP, dacht Sasja. Matthias vertrok en 20 m later zat ie al vast... Het hele stuk moerasland naar het CP (en de dichtstbijzijnde boom) was zo'n 200 meter. En die volledige afstand hebben we moeten lieren. Matthias met z'n zelfgemaakte hydraulische lier en wij met onze lier en al onze linten om de boom te halen. Maar al ploeterend door het hoge gras kwamen we steeds iets dichter bij.

Door het moeras zoekt Niels steeds polletjes met riet en stevig gras om grip te krijgen. Helaas bleef een van die pollen aan de samurai plakken, met het halve moeras eraan. Onze lier had niet meer genoeg kracht, dus toen Matthias aan de overkant was, heeft hij met zijn lier geholpen. Met twee lieren trokken we de auto richting CP. Het was heet, vies, zwaar en er waren veel insecten, maar we hadden het gered!

Bij het CP aangekomen heette een van de orga-mensen met een geel hesje Sasja 'welkom aan de overkant', maar een stempeltje zat er niet in omdat we niet precies uit de goede richting waren gekomen. Je kunt wel raden wat er door me heen ging. Al die hitte, ellende, insecten voor niets! Gelukkig begon de man om mijn opengevallen mond te lachen en was het een grapje!

Na het CP hadden we even wat tijd nodig om te recupereren. Matthias en Martin gingen weer verder. De pol moeras zat klem om de achteras heen, maar we konden hem zonder schade aan de remleidingen stukje bij beetje lospellen. Voor Sasja en Niels was het tijd voor een RedBull en een beetje eten. Weer op krachten gekomen wilden we verder gaan. Maar waar in het roadbook waren we? Het moeras stond niet echt op een plaatje en we moesten een CP zoeken op een berg, maar de CP waar we waren stond niet op een berg... Niels liep even naar het CP terug om te vragen of iemand ons op het juiste spoor kon zetten. Gelukkig wilde de man helpen en bleken we toch op het plaatje met de CP op een berg te zijn. Heel fijn dat we zekerheid hadden! Nadat we het volgende kompaskoers hadden ingesteld, gingen we weer op pad. Het volgende CP was snel gevonden.

Dit jaar is het eerste jaar dat Sasja uitgevonden heeft hoe ze op haar GPS koersen kan instellen (gloriehaleluja) en ineens stelt zo'n gradenkoers niets meer voor. Bij vertrek moet je heel goed kijken dat je het goede pad kiest en daarna blijf je de pijl volgen tot de GPS aangeeft dat je er bent Dan kijk je eens om je heen om te zien of het volgende plaatje in je boek klopt. Soms moet je iets verder kijken, maar het CP is altijd zichtbaar.

In het laatste stuk van het roadbook zaten nog een paar moddergaten, maar het verliep redelijk vlot. We hadden een prachtige Breslau-waardige dag beleefd en weer veel plezier gehad met Matthias en Martin. In het kamp aangekomen waren we benieuwd hoe zij het laatste stuk afgelegd hadden. Maar ze waren er niet...We hadden ze onderweg niet meer gezien, dus we dachten dat ze allang binnen waren. Later vertelden ze dat ze ons voorbij hadden zien komen toen zij met pech stonden, maar we hadden ze helemaal niet gezien. Echt lullig, want voor ons voelt het inmiddels wel een beetje als 'samen uit, samen thuis'.

Uitslag 4e etappe:

Blitz 56

Samurai 59