DB Zondag 28 juni, 2e etappe

Verslag vanuit de samurai

De organisatie had tijd vrij gemaakt voor een goed doel: de voedselbank in Dresden. Mensen konden een plek kopen in een van de rallyauto's en vrachtwagens om een rondje proloog mee te maken. Het is een geweldig leuke manier om een keer mee te maken hoe het in een rallyauto gaat. Hopelijk is het volgend jaar drukker en levert dit 'charity event' meer op. Omdat we geen betaler aan boord kregen, heeft Reinoud de ronde meegereden. En hij vond het fantastisch. Helaas kreeg de Samurai wel een lekke band: zo maak je tenminste alles mee. Na het rondje werd snel van bijrijder gewisseld en gingen Sasja en Niels naar de Augustusbrücke voor de officiële showstart. Elk jaar weer raken we de weg kwijt als we van de brug afrijden en zijn we kilometers aan het rijden voordat we terug in het kamp zijn. Zo ook dit jaar, en nu hadden we ook last van wegwerkzaamheden...

In het kamp aangekomen hebben we de auto's opgeladen om naar Hohenmölsen (Leipzig) te rijden waar de tweede etappe gereden zou worden in het ons bekende dagmijnbouwgebied, waar ook de Baja Saxonia wordt verreden. Bij de ingang naar het terrein was het een complete chaos. Het terrein was te klein en een lange rij serviceauto's zorgde ervoor dat de voorstart naar de tweede etappe geblokkeerd werd. De aankomst op het kamp viel zo ongeveer gelijk met onze starttijd naar de etappe. Maar we moesten toch echt eerst een plek voor de service vinden, Johan de Jong begroeten die op terugweg vanuit Berlijn eens wilde zien wat een rally eigenlijk betekent, een nieuwe reserveband meepakken en nog wat van die dingen. Onze late starttijd werd ons vergeven omdat de organisatie niet op de chaos gerekend had die drie dingen op een dag (goede doel, showstart en transport naar Leipzig) veroorzaken. Het was iets te veel van het goede.

De etappe in het dagmijnbouwgebied was briljant. Veel spectaculairder dan de etappen van de Baja. Maar dat moet ook wel, Baja is snelheid en de rally is heftig terrein. Het was geen zware etappe. Wel waren er wat steile afdalingen en hellingen, maar dat verliep zonder problemen. Toen we gestart waren kwamen we vrij snel op een punt waar ineens vier motorrijders van rechts kwamen. Even verder kwamen er uit alle zijwegen auto's. Dolende deelnemers. Wat deze etappe dus wel zwaar maakte, was de navigatie. Helaas zijn we ook even de weg kwijtgeraakt en omdat we net een checkpoint gehad hadden, dachten we dat we niet terug hoefden te rijden toen we het spoor weer gevonden hadden. Helaas: de organisatie had dwaling verwacht en zette op dat punt twee CP's vlak achter elkaar.

Bij de finish kregen we het roadbook voor de derde etappe. En het gerucht dat we niet in Leipzig zouden overnachten bleek waar. De derde etappe was een marathon etappe van 600 km, maar die hoefden we niet per se rijdend te doen. De start van de etappe bevond zich in de buurt van Recz, dus de verbinding (450 km) konden we samen met het serviceteam doen. 450 km is een eind, en de start in Bren was niet al te laat, dus we kozen ervoor eerst de auto's te servicen en daarna ('s nachts) naar Recz te rijden. Dan waren we daar in ieder geval op tijd en zouden we misschien nog een paar uurtjes slaap kunnen pakken.

In het kamp aangekomen hoorden we dat de Sahara problemen had, de motor was stuk. Dat was wel een domper op deze fijne etappe. Willem wilde dat we eerst de Samurai en de Blitz in orde zouden maken en morgen zouden ze wel eens kijken wat er te redden viel aan de motor. Dan maar een dagje niet rijden...

Uitslag tweede etappe:

Samurai 71

Blitz 89

Sahara 119 wegens uitval