DB Woensdag 1 juli, 5e etappe

Verslag vanuit de samurai

Vandaag hebben we een 'rustdag' en rijden we maar 60 km. Zo kunnen we ons mooi voorbereiden op de marathon etappe van morgen, dachten we. Maar daar heeft de organisatie wat op gevonden: in plaats van een vroege start, starten de auto's pas na de middag. Zo wordt het toch nog nachtwerk...

Rond twee uur mogen we starten en het gaat vrij vlot. Maar dan slaat het lot toe. Na een paar kilometer kookt de radiateur: toch niet goed genoeg schoongemaakt. Even wachten tot die afgekoeld is en met ons drinkwater proberen we modder nog wat beter weg te spoelen. De aircofan even checken en die doet het ook nog. Dus we kunnen weer op weg.

Deze etappe is dan wel kort, maar de navigatie is killing. In plaats van aan het eind van een kompaskoers, hebben ze nu halverwege doe zoektocht een CP gezet. Bovendien zijn er veel korte kompaskoersen achter elkaar. Gisteravond heeft Sasja het roadbook doorgenomen en bepaald waar we stoppen om de koers in te vullen op de GPS en welke punten we al rijdend vinden. Kortom, we stoppen erg vaak om een koers in te vullen. Maar niet zonder resultaat. We zitten op de goede route, terwijl er overal om ons heen auto’s en trucks in verwarring lijken te zijn. Het CP hebben we zo gevonden (veel te snel voor het gevoel) en we gaan weer door. Dit checkpoint zat niet aan het einde, maar halverwege de kompaskoers. Ongeveer dan, stond er in het roadbook. Dat maakt het super verwarring, omdat je nog 3 km moet doorrijden voor het roadbook weer verder gaat. Zonder CP op dit plek, en zonder dat je 100% zeker weet dat je van de goede kant komt. Maar het moet goed zijn, dus we gaan door. Na een paar honderd meter komen we bij de volgende situatie in het roodbook, dus we zitten nog steeds goed.

Dan komen we bij een modderspoor, waar Reinoud en de rest van het team staan te kijken. We moeten het middelste spoor hebben (links zijn drie Unimogs op z'n kant doorheen gelierd en rechts zit verstopt met vrachtwagens). Voor ons staat een auto vast in het spoor. Ton Stoker staat een auto achter ons in de rij en biedt aan om eerst te gaan, zodat we aan hem kunnen lieren. Er stonden al wat Land Rovers vast, het is een pittig stuk. Ton voorlaten lijkt een goed plan, maar hij kan ons niet voorbij. Inmiddels is de auto uit de modder en terwijl ik met Ton aan het praten ben, zie ik Niels al rijden. Ik loop gauw naar de rand van het spoor om Niels nog wat tips te kunnen geven. Hij rijdt erin en dan komt zijn rechterwiel in een gat. Verder naar voren lukt niet, maar achteruit gaat nog prima. Zo rijdt Niels drie keer in en uit het spoor, totdat hij het advies van Sasja opvolgt en iets meer naar links stuurt. Heerlijk toch, die GTI-powerrrrrrrrrrr.

Iets later staan we voor een bekend moeras. Twee jaar geleden stond hier een fikse file en zag het er ernstig zwaar uit. Toen zijn we eromheen gereden. Reden genoeg om deze kans niet te laten liggen en het CP te pakken. Er waren een stuk of zes oversteekmogelijkheden. Niels zag rechts weer een stuk ongerept moerasland, maar Sasja zag een auto door de meest linker greppel gaan. De greppel was te diep voor de Samurai om er zelf uit te komen, maar het CP zat ook aan de linkerkant. Achter het CP stond een boom die we konden gebruiken (als ze de parasol aan de kant zouden willen doen) en anders zou er vast wel een auto zijn waaraan we konden lieren. De sporen ernaast zaten allemaal vol lierende auto's en vrachtwagens, dus als we daar tussen gingen, zou het ook nog veel tijd kosten om aan de overkant over alle liertouwen en kabels naar het CP te rijden.

Het gat was vrij en Niels reed erin. Zoals verwacht kwam de Samurai in de vette klei niet boven. In het spoor naast de Samurai werd net een vrachtwagen losgetrokken. Inmiddel stonden we naast de auto om een ankerpunt te zoeken. Gelukkig maar, want dat lostrekken ging niet helemaal lekker. De achterwielen van de truck glibberden over de modder en zo schoof de wagen bijna over onze Samurai heen. Toen wilden we wel erg graag snel weg. Gelukkig was er een vrachtwagen die iedereen lostrok en die wilde ons ook ook helpen. Nadat Sasja 3 x gevraagd had of hij als ankerpunt wilde dienen en dus NIET moest rijden, slechts remmen, probeerde de chauffeur ons toch aan ons liertouwtje uit de put te trekken. Gelukkig kent Niels zijn stem heel wat overtuigingskracht als er onaangename dingen gebeuren, dus voordat ons touw brak, stond de vrachtwagen stil. Na nog één uitleg van Sasja's kant, begreep de chauffeur de bedoeling en kon Niels lieren.

In no time stonden we ook hier weer aan de overkant, stempeltje erbij en weer door. Inmiddels voelden we allebei dat er iets aan de achterkant van de auto niet helemaal lekker was, hij reageerde niet goed. 'Zolang Niels niks zegt, is het er niet', dacht ik en waarschijnlijk dacht Niels hetzelfde. Bijna aan het eind van de etappe, kwam het toch ter sprake. Een missende bumpstop, dacht Niels. Misschien wel een kapotte demper, dacht Sasja. Toch maar even uitstappen dan. De rechter achterkant was doorgezakt. Maar de demper (en ook de bumpstop) zaten er nog aan. Hmmm, dan is de bladveer vast op en doorgezakt. Na een nadere inspectie bleek de bladveer niet doorgezakt, maar het hoofdblad was gewoon gebroken.

Aangezien we al een hele tijd zo reden, besloten we maar door te gaan. Iets rustiger en biddend en hopend dat we de eindstreep zouden halen. De etappe eindigde met een reeks kompaskoersen. Ook deze gingen weer perfect. En voor we het wisten waren we terug in het kamp. En het was nog geen 18:00 uur! Hadden we toch nog genoeg tijd over om de auto voor te bereiden op de marathonetappe.

Vandaag hadden we een supergoede dag beleefd. Het ging vlot, de kompaskoersen gingen goed.

Als er dan toch een klein minpuntje aan deze dag zit, dan is het dat we zo snel door de zware punten heen waren gekomen, dat er geen sprake was van ploeteren. En dat is voor ons toch een nieuwe ervaring :-)

Uitslag vijfde etappe:

Samurai 40

Blitz 73