Archieven van 15. Dresden-Breslau: juli 2009

Verslag vanuit de samurai

Deze dag begint met onze aankomst in het kamp, achterop de gigantische 8x8 afsleeptruck. Het is half negen en het team is alweer wakker en op om ons te verwelkomen. Van Sindy hoor ik dat om negen uur de briefing is. Dus we lopen meteen door naar de organisatie tent. Daar meld ik 122 netjes af voor de vorige etappe en krijg ik een nieuw roadbook.

Na de briefing kleur ik eerst het roadbook. Niels vertelt René wat er zo ongeveer allemaal kapot is aan de auto. Daarna gaan we slapen en gaat René aan de slag. De auto krijgt o.a. een nieuwe dynamo, een schone radiateur en we krijgen een tijdelijk extra contactslot, want de oude zat vol modder.

Een paar uurtjes slaap verder zag de wereld er ineens anders uit. Wij waren opgefrist en zo goed als alle auto's waren al uit het kamp verdwenen. Toen de auto er klaar voor was, zijn we naar de start gereden en vertrokken. We startten een paar uurtjes later dan onze officiële starttijd, maar gestart is gestart. Na een km of 20 komen we op een open zandvlakte en moeten we ingewikkelde kompaskoersen rijden. Bij elk plaatje in het roadbook laat ik Niels stoppen om de gradenkoers opnieuw in te voeren in de GPS. Want een kruising op een open vlakte met overal verse sporen is niet terug te vinden. Dus het is zaak om goed de graden en de meters in de gaten te houden. Voordat we bij het eerste punt vertrekken, zien we ineens van alle kanten auto's naar ons toe komen rijden. We zitten ineens weer volop in het klassement. Zonder problemen bereiken we de mulle zandheuvel waar Reinoud met zijn camera op ons staat te wachten. Ook komen we Eric en Machiel in de Blitz en even later Matthias en Martin met hun Samurai tegen.

Het navigeren op kompaskoersen gaat door en op een gegeven ogenblik wanen we onszelf op een zandduin in Oman. Daar reden we in een Toyota Landcruiser, maar in een Samuraitje is het ook genieten! Lekker surfen door de zandduinen, op vol vermogen.. Om weer een beetje af te koelen moeten we een pad met 3 waterplassen volgen. De plassen zijn oke. Matthias had er een over het hoofd gezien en is er vol ingeknald, waardoor we hem even later langs de kant tegenkwamen. Zijn luchtinlaat was niet waterdicht genoeg en hij had wat water in zijn luchtfilter. Maar het viel mee. Met remmenreiniger, WD40 en een aansteker (om te controleren of er geen water in de motorolie zat) leken ze het weer te redden en zijn we doorgereden.

De motor werd best heet en Niels was blij toen we de bossen bereikten. De eerste helft van de etappe eindigde bij een doorwading. Omdat de rivier ernstig gestegen was (2 meter!) mochten de auto's eromheen rijden. Het tweede gedeelte van de ettappe begon snel, totdat we bij een smerig lang modderpad kwamen wat uiteindelijk naar een modderige greppel met CP zou leiden.

Vlak nadat we daar stonden, kwamen er een aantal andere deelnemers aan waaronder een vrachtwagen. Die kon het pad makkelijk doorkomen, maar daardoor konden we ook zien dat het voor de auto's zwaar zou worden. Ik loop voor de zekerheid naar het eind omdat de weg over een heuveltje loopt, om te zien of er geen CP achter staat. Dat is niet het geval, dus we besluiten om te rijden. Aan de andere kant van de heuvel, blijkt het pad al snel weer in een modderpoel te veranderen. Een Fransman gaat links, wij gaan rechts. Anderen besluiten ook hieromheen te rijden. We komen een stuk verder, maar hebben een klein beetje hulp nodig van de lier. Inmiddels komt een lompe Fransman door het midden en ramt de Samurai bijna in tweeën. Gelukkig komen ze even later goed vast te staan.

Maar het pad naar het moeras met het CP blijft zwaar. Zo zwaar dat we op een gegeven moment vaststaan. Bij het lieren breekt het liertouw en inmiddels wordt het ook al donker. Auto's die aan komen rijden, zien ons staan en besluiten allemaal om te rijden. Dus hulp zit er niet in. Totdat een vriendelijk Frans team (Mecacool) vanaf de overkant kant naar ons toerijdt. Ze hebben een omweg gemaakt en zijn teruggereden om ons te helpen! We staan zo vast dat zij hun auto moesten zekeren aan een boom, die het maar nauwelijks hield. Gelukkig lukte het om de auto los te krijgen, zodat we verder konden.

Als het hier al zo slecht was, hoe zou het moeras bij het CP er dan wel niet uitzien? We besloten om te rijden, en dit punt te laten liggen. In het pikkedonker reden we om en kwamen al snel op de route terug. Het terrein was gelukkig droog en makkelijk. In de verte zagen we een hoop zwaailichten. We dachten dat het Aigner was, maar bij de truck aangekomen bleken het de oranje Ural van Ural Team Veldhoven te zijn. Die komen we altijd midden in de nacht tegen, als ze iets onwaarschijnlijks aan hun vrachtwagen repareren. Ze waren een moer 42 kwijt die de bladveer op z'n plek hield en kwamen een ketting te kort om de boel vast te sjorren. Niels heeft al onze D-sluitingen, harpen en lierhaken gepakt en daarmee konden ze precies een ketting maken die ze met een spanner strak konden zetten. Omdat we toch een D-sluiting nodig hadden, kregen wij hun kleinste sluiting (toch best groot) mee. Ze hadden nog wat tijd nodig voor de afwerking, dus wij vertrokken alvast.

Met de gedachte dat er nog iemand achter ons reed, gingen we verder. Vrij snel kwamen we op smal kuilenpad. Daar sloeg het noodlot toe. De brandstoftoevoer haperde weer. De vorige keren was het probleem opgelost toen we benzine in de tank gooiden. Maar dit keer hielp dat niet, omdat we dat juist daarvoor gedaan hadden. Elke keer als Niels de koppeling los liet en gas gaf smoorde de motor en sloeg ie af. De electronica staakte. Wat nu. Het plan was om om te draaien en naar de open vlakte te rijden, want dan stonden we niet in de weg. Maar toen de samurai overdwars op het pas stond, liet ie het echt afweten. Daar was ik helemaal niet blij mee, omdat ik wist dat de Ural eraan kwam en ik niet wist of we wel zichtbaar genoeg waren. En ja hoor, daar kwamen al lampen aan. Het waren Didier en Sophie (Jimny) met nog twee Franse auto's. Ze hebben geholpen om de auto tussen de bomen te duwen zodat de weg weer vrij was. Verder konden ze ook niets doen, dus gingen ze verder.

Even later kwam de Ural voorbij, die aanbood om ons naar de finish slepen. Het was nog 15 km. Toen de Samurai weer op het pad stond en ons lint vast zat aan de Ural gingen we verder. Helaas maakte het smalle pad een bocht en hadden we de volle lengte van het lint gebruikt, dus de Samurai nam de kortste weg. Daar hingen we bovenop een boomstam. Naar voren was geen optie, dus we moesten achteruit. Inmiddels had een Duitse Landrover zich achter ons vastgereden. Ze wilden ons wel even achteruit lieren, als we ze daarna zouden lostrekken.

Poging twee ging beter. Ons lint zat inmiddels dubbel en we volgden de Ural netjes over het pad. De Landrover hadden we ook maar aangeknoopt omdat we dan in ieder geval geen tijd kwijt zouden raken als ze weer vast zouden rijden. Het was laat en de Uraljongens wilden graag naar de finish. En autootjes helpen is tof en doen ze graag, maar als het makkelijker kan...

Zo reden we een tijdje door totdat we bij een fikse plas kwamen. Tanis stapte uit de Ural en kwam naar ons toe. “We maken jullie even los, dan rijden we naar de overkant en lieren we jullie er doorheen. Is wel zo veilig.” Zo gezegd, zo gedaan. Ze reden erin, bijna tot de overkant. Daar was de doorwading te diep en de modder te zacht voor de Ural: vastgereden! Met de lier probeerden we de Ural los te krijgen, maar de bomen langs de plas waren te dun om als lierpunt te gebruiken. De jongens in de Landrover wilden toch graag verder en hebben zich naar de overkant gelierd. Helaas voor hen was de finish inmiddels al opgebroken...

Gisteren hadden we goede ervaring met de Lumpensammler, dus we belden Franz Aigner om te vertellen dat we de laatsten in het terrein waren, dat wij stuk waren en dat de Ural vastzat. We gaven het plaatje door waar we dachten te zijn en de GPS- coördinaten. Ze kwamen eraan.

Het was koud en we waren niet heel goed voorbereid op een nachtje in het bos (droge kleding hadden we niet bij ons). We pakten de warmte-dekens uit de EHBO-set en nadat we onze sokken uitgewrongen hadden, probeerden we zo comfortabel mogelijk te zitten. In de Ural waren ze vrij snel vertrokken en ook Niels viel in slaap. Ik bleef in de spiegels kijken en luisteren of ik in de verte al trucks hoorde. Op een gegeven moment schrok ik wakker. Het was een uur of 4 en ik zag in de zijspiegel lichtjes! Ze waren er. Twee trucks. En ze hadden warme jassen bij zich die we aankregen om een beetje op te warmen. De Ural mocht een truck als lierpunt gebruiken en kon zich zo achteruit lieren. Met het aanbreken van de dag, werd de samurai achter de andere truck geknoopt en zo werden we het terrein uitgesleept.

Na een poosje kwamen we bij huizen en begon de verharde weg. Het kamp was nog zo'n veertig km ver weg. Bungelend en zeer kort achter de truck (ons lint zat dubbel en het was echt kort) probeerden we heel in het kamp aan te komen. Toen we echt helemaal op waren en bijna niet meer wakker konden blijven, zagen we dat we de snelweg opreden. Hmmm, daar gingen we dan met een behoorlijke snelheid. Gelukkig was het erg stil op de weg en lijkt de Poolse snelweg bij Zagan in niks op de A12. Het gaf ons wel weer wat adrenaline om wakker te blijven. En we reden dezelfde route als de ochtend daarvoor op de sleepwagen. Dus ik wist welke afslag we zouden nemen en waar we links, dan wel rechts zouden gaan.

Rond half zes waren we terug in het kamp. Inmiddels scheen de zon vollop. Na duizend maal de mannen van de trucks bedankt te hebben, reden we naar ons serviceteam. Rijden ja, want van schrik besloot de samurai het weer eventjes te doen... Fijn. Bij de tent aangekomen hielden we de dag voor gezien en vielen al snel in slaap.

Uitslag zevende etappe:

Blitz 62

Samurai 66

Verslag vanuit de Samurai

De eerste marathonetappe was vooral verbinding, en weliswaar pittig maar niet offroad. Op de laatste 130 km na dan. Vandaag stonden we voor de eerste echte marathonetappe: ongeveer 500 km in het roadbook, met 5 starts in de wedstrijd. Het doel was van Recz naar Zagan te rijden, van noord naar zuid. We waren al gewaarschuwd dat het spannend zou worden. Met name in het zuiden waren de waterstanden door de hevige regen flink gestegen, en sommige kabbelende beekjes in snelstromende rivieren veranderd. Dat we die rivieren niet zouden halen wisten we toen nog niet..

Het eerste stuk van de wedstrijd verliep voorspoedig, zowel met navigeren als met rijden. Waar het mis ging was in het moeras bij een diepe doorwading. Die was dieper dan gedacht, zeker als je ook nog een stuurfoutje maakt en in ipv naast het spoor terecht komt. De dikke troep gulpte zo over de deur naar binnen.. en dat aan het begin van een etappe met 500 km offroad rijden. Sasja was al buiten en is erin gesprongen om de lierkabel vast te maken aan een boom. Toen de motor afsloeg dacht ik dat het wel eens heel lang zou kunnen gaan duren, maar gelukkig konden we op de accu uit de prut lieren. Niet alleen was alles bedekt met een laag drijfzand, ook de dynamo zat vast en alle schakelaars konden alleen met een boel geknars nog bewegen. Nadat we met veel water de motor en radiateur hadden teruggevonden hebben we de dynamo in een vennetje wat uitgespoeld, en het interieur van de auto en onszelf geschikt gemaakt om mee te rijden. Ook de v-riem was kapot geslagen door de dynamo en wat drijvend hout, dus daar hebben we iets voor geimproviseerd. Franz Aigner en een hoge Poolse generaal stonden een eindje verderop te lunchen en hadden ons bezig gezien. We kregen brood, worst en wat te drinken als support: ze vonden het geweldig. Wij ook, zoals je op deze foto van Matthias kunt zien:






















Toen we een riviertje tegenkwamen hebben we tot grote hilariteit van het publiek een paar rondjes gemaakt om de prut van de auto te spoelen, zodat het allemaal weer een beetje functioneerde. Uiteindelijk hadden we de auto redelijk aan de praat, op het contactslot en de zekeringenkast na. De electronica was grotendeels in staking - en dat zouden we verderop in de week nog wel merken. Alleen de lampen op het dak werkten nog goed, dus daarop zijn we verder gereden. Inmiddels werd het best laat, en we waren nog maar op de helft van de route. De dynamo bleef vastlopen, en toen we door de v-snaren heen waren hebben we bij andere deelnemers wat geleend, en met de ploeg van de HTW Dresden op de route de dynamosteun verbouwd zodat we die langere geleende snaar ook konden monteren..

Dit spel ging door tot het weer licht was, en we een paar honderd kilometer door Polen hadden afgelegd. Ongeveer na 300 km sloeg de boel weer op hol, en stonden we in het ochtendlicht te sleutelen om de auto weer te laten rijden. Toen kwam ook de afsleepwagen van de organisatie langs, een gigantische 8x8 truck met een bak en kraan. Die mannen schoven een raampje open: "Zijn jullie nog steeds met die auto bezig? Kom we laden 'm op dan kom je tenminste in het volgende kamp aan". Dat was even slikken maar wel heel erg waar.

Een ritje op de detroit is nog een hele belevenis. Je wordt met auto en al opgeladen op de bak van een grote 8x8 truck.. die binnenin geen plek heeft voor extra passagiers! Dus vastgesnoerd en wel op 3.5 meter hoogte zoefden we door het Poolse land. Niels ging meteen KO, en viel direct in slaap. Toen we allebei wat wakkerder werden konden we vanaf de Detroit de rivieren zien, volledig overstroomd. Bovenop de Detroit had onze auto precies de goede hoogte voor de doorwadingen, dat konden we mooi zien. 4 uur later zijn we in het kamp gedropt. Daar is Rene aan de slag gegaan om de boel weer op orde te maken, zodat we weer konden starten in de volgende etappe. Dat is gelukt, en hoe dat ging lees je in het volgende bericht :-)


Uitslag 6e etappe
Blitz: 47
Samurai: 68

Verslag vanuit de samurai

Vandaag hebben we een 'rustdag' en rijden we maar 60 km. Zo kunnen we ons mooi voorbereiden op de marathon etappe van morgen, dachten we. Maar daar heeft de organisatie wat op gevonden: in plaats van een vroege start, starten de auto's pas na de middag. Zo wordt het toch nog nachtwerk...

Rond twee uur mogen we starten en het gaat vrij vlot. Maar dan slaat het lot toe. Na een paar kilometer kookt de radiateur: toch niet goed genoeg schoongemaakt. Even wachten tot die afgekoeld is en met ons drinkwater proberen we modder nog wat beter weg te spoelen. De aircofan even checken en die doet het ook nog. Dus we kunnen weer op weg.

Deze etappe is dan wel kort, maar de navigatie is killing. In plaats van aan het eind van een kompaskoers, hebben ze nu halverwege doe zoektocht een CP gezet. Bovendien zijn er veel korte kompaskoersen achter elkaar. Gisteravond heeft Sasja het roadbook doorgenomen en bepaald waar we stoppen om de koers in te vullen op de GPS en welke punten we al rijdend vinden. Kortom, we stoppen erg vaak om een koers in te vullen. Maar niet zonder resultaat. We zitten op de goede route, terwijl er overal om ons heen auto’s en trucks in verwarring lijken te zijn. Het CP hebben we zo gevonden (veel te snel voor het gevoel) en we gaan weer door. Dit checkpoint zat niet aan het einde, maar halverwege de kompaskoers. Ongeveer dan, stond er in het roadbook. Dat maakt het super verwarring, omdat je nog 3 km moet doorrijden voor het roadbook weer verder gaat. Zonder CP op dit plek, en zonder dat je 100% zeker weet dat je van de goede kant komt. Maar het moet goed zijn, dus we gaan door. Na een paar honderd meter komen we bij de volgende situatie in het roodbook, dus we zitten nog steeds goed.

Dan komen we bij een modderspoor, waar Reinoud en de rest van het team staan te kijken. We moeten het middelste spoor hebben (links zijn drie Unimogs op z'n kant doorheen gelierd en rechts zit verstopt met vrachtwagens). Voor ons staat een auto vast in het spoor. Ton Stoker staat een auto achter ons in de rij en biedt aan om eerst te gaan, zodat we aan hem kunnen lieren. Er stonden al wat Land Rovers vast, het is een pittig stuk. Ton voorlaten lijkt een goed plan, maar hij kan ons niet voorbij. Inmiddels is de auto uit de modder en terwijl ik met Ton aan het praten ben, zie ik Niels al rijden. Ik loop gauw naar de rand van het spoor om Niels nog wat tips te kunnen geven. Hij rijdt erin en dan komt zijn rechterwiel in een gat. Verder naar voren lukt niet, maar achteruit gaat nog prima. Zo rijdt Niels drie keer in en uit het spoor, totdat hij het advies van Sasja opvolgt en iets meer naar links stuurt. Heerlijk toch, die GTI-powerrrrrrrrrrr.

Iets later staan we voor een bekend moeras. Twee jaar geleden stond hier een fikse file en zag het er ernstig zwaar uit. Toen zijn we eromheen gereden. Reden genoeg om deze kans niet te laten liggen en het CP te pakken. Er waren een stuk of zes oversteekmogelijkheden. Niels zag rechts weer een stuk ongerept moerasland, maar Sasja zag een auto door de meest linker greppel gaan. De greppel was te diep voor de Samurai om er zelf uit te komen, maar het CP zat ook aan de linkerkant. Achter het CP stond een boom die we konden gebruiken (als ze de parasol aan de kant zouden willen doen) en anders zou er vast wel een auto zijn waaraan we konden lieren. De sporen ernaast zaten allemaal vol lierende auto's en vrachtwagens, dus als we daar tussen gingen, zou het ook nog veel tijd kosten om aan de overkant over alle liertouwen en kabels naar het CP te rijden.

Het gat was vrij en Niels reed erin. Zoals verwacht kwam de Samurai in de vette klei niet boven. In het spoor naast de Samurai werd net een vrachtwagen losgetrokken. Inmiddel stonden we naast de auto om een ankerpunt te zoeken. Gelukkig maar, want dat lostrekken ging niet helemaal lekker. De achterwielen van de truck glibberden over de modder en zo schoof de wagen bijna over onze Samurai heen. Toen wilden we wel erg graag snel weg. Gelukkig was er een vrachtwagen die iedereen lostrok en die wilde ons ook ook helpen. Nadat Sasja 3 x gevraagd had of hij als ankerpunt wilde dienen en dus NIET moest rijden, slechts remmen, probeerde de chauffeur ons toch aan ons liertouwtje uit de put te trekken. Gelukkig kent Niels zijn stem heel wat overtuigingskracht als er onaangename dingen gebeuren, dus voordat ons touw brak, stond de vrachtwagen stil. Na nog één uitleg van Sasja's kant, begreep de chauffeur de bedoeling en kon Niels lieren.

In no time stonden we ook hier weer aan de overkant, stempeltje erbij en weer door. Inmiddels voelden we allebei dat er iets aan de achterkant van de auto niet helemaal lekker was, hij reageerde niet goed. 'Zolang Niels niks zegt, is het er niet', dacht ik en waarschijnlijk dacht Niels hetzelfde. Bijna aan het eind van de etappe, kwam het toch ter sprake. Een missende bumpstop, dacht Niels. Misschien wel een kapotte demper, dacht Sasja. Toch maar even uitstappen dan. De rechter achterkant was doorgezakt. Maar de demper (en ook de bumpstop) zaten er nog aan. Hmmm, dan is de bladveer vast op en doorgezakt. Na een nadere inspectie bleek de bladveer niet doorgezakt, maar het hoofdblad was gewoon gebroken.

Aangezien we al een hele tijd zo reden, besloten we maar door te gaan. Iets rustiger en biddend en hopend dat we de eindstreep zouden halen. De etappe eindigde met een reeks kompaskoersen. Ook deze gingen weer perfect. En voor we het wisten waren we terug in het kamp. En het was nog geen 18:00 uur! Hadden we toch nog genoeg tijd over om de auto voor te bereiden op de marathonetappe.

Vandaag hadden we een supergoede dag beleefd. Het ging vlot, de kompaskoersen gingen goed.

Als er dan toch een klein minpuntje aan deze dag zit, dan is het dat we zo snel door de zware punten heen waren gekomen, dat er geen sprake was van ploeteren. En dat is voor ons toch een nieuwe ervaring :-)

Uitslag vijfde etappe:

Samurai 40

Blitz 73

Verslag vanuit de samurai

Vandaag stond er 140 km zwaar terrein met moeilijke navigatiepunten op het programma. De motor van de sam presteerde door de liefde die hij van René had gekregen weer als vanouds, dus met goede zin vertrokken we vanuit het kamp. De start was ditmaal in het kamp, dus dat scheelde een hoop stress en zoekwerk om op tijd bij de start te verschijnen. De eerste 50 km gingen voorspoedig. We kwamen door het moeras met het brakke stilstaande water, de elektriciteitsmasten (die je niet als lierpunt mag gebruiken) en de steile helling omhoog. Ook dit jaar was het waterniveau prima :-) De uitgang was erg modderig en daar moesten we eventjes lieren. Gelukkig staan er ook genoeg bomen tussen de elektriciteitsmasten, dus dat was geen probleem.

Nadat Matthias en Martin in hun samurai en de Nederlanders met de Laplander er ook veilig uit waren, zijn we weer ingestapt en doorgereden. Het volgende stuk zwaar terrein was een chaos. Het was een beekje in een moerasgebied met aan de overkant een CP. Het stond helemaal vol met auto's en vrachtwagens. En er zat geen beweging in. Aan de rechterkant was een pad langs het moeras. Matthias en Niels waren het er al snel over eens dat wachten tot de modder vrij was, geen zin had. Het pad naar rechts zag er veelbelovend uit, en na ongeveer 100 meter vonden we een doorwaadbare plaats. Matthias ging als eerste door het beekje het moeras in. Nadat hij zich op het 'droge' gelierd had, lukte het Niels om er zonder lier uit te komen. 

Oke, jetz geht loss, zum CP, dacht Sasja. Matthias vertrok en 20 m later zat ie al vast... Het hele stuk moerasland naar het CP (en de dichtstbijzijnde boom) was zo'n 200 meter. En die volledige afstand hebben we moeten lieren. Matthias met z'n zelfgemaakte hydraulische lier en wij met onze lier en al onze linten om de boom te halen. Maar al ploeterend door het hoge gras kwamen we steeds iets dichter bij.

Door het moeras zoekt Niels steeds polletjes met riet en stevig gras om grip te krijgen. Helaas bleef een van die pollen aan de samurai plakken, met het halve moeras eraan. Onze lier had niet meer genoeg kracht, dus toen Matthias aan de overkant was, heeft hij met zijn lier geholpen. Met twee lieren trokken we de auto richting CP. Het was heet, vies, zwaar en er waren veel insecten, maar we hadden het gered!

Bij het CP aangekomen heette een van de orga-mensen met een geel hesje Sasja 'welkom aan de overkant', maar een stempeltje zat er niet in omdat we niet precies uit de goede richting waren gekomen. Je kunt wel raden wat er door me heen ging. Al die hitte, ellende, insecten voor niets! Gelukkig begon de man om mijn opengevallen mond te lachen en was het een grapje!

Na het CP hadden we even wat tijd nodig om te recupereren. Matthias en Martin gingen weer verder. De pol moeras zat klem om de achteras heen, maar we konden hem zonder schade aan de remleidingen stukje bij beetje lospellen. Voor Sasja en Niels was het tijd voor een RedBull en een beetje eten. Weer op krachten gekomen wilden we verder gaan. Maar waar in het roadbook waren we? Het moeras stond niet echt op een plaatje en we moesten een CP zoeken op een berg, maar de CP waar we waren stond niet op een berg... Niels liep even naar het CP terug om te vragen of iemand ons op het juiste spoor kon zetten. Gelukkig wilde de man helpen en bleken we toch op het plaatje met de CP op een berg te zijn. Heel fijn dat we zekerheid hadden! Nadat we het volgende kompaskoers hadden ingesteld, gingen we weer op pad. Het volgende CP was snel gevonden.

Dit jaar is het eerste jaar dat Sasja uitgevonden heeft hoe ze op haar GPS koersen kan instellen (gloriehaleluja) en ineens stelt zo'n gradenkoers niets meer voor. Bij vertrek moet je heel goed kijken dat je het goede pad kiest en daarna blijf je de pijl volgen tot de GPS aangeeft dat je er bent Dan kijk je eens om je heen om te zien of het volgende plaatje in je boek klopt. Soms moet je iets verder kijken, maar het CP is altijd zichtbaar.

In het laatste stuk van het roadbook zaten nog een paar moddergaten, maar het verliep redelijk vlot. We hadden een prachtige Breslau-waardige dag beleefd en weer veel plezier gehad met Matthias en Martin. In het kamp aangekomen waren we benieuwd hoe zij het laatste stuk afgelegd hadden. Maar ze waren er niet...We hadden ze onderweg niet meer gezien, dus we dachten dat ze allang binnen waren. Later vertelden ze dat ze ons voorbij hadden zien komen toen zij met pech stonden, maar we hadden ze helemaal niet gezien. Echt lullig, want voor ons voelt het inmiddels wel een beetje als 'samen uit, samen thuis'.

Uitslag 4e etappe:

Blitz 56

Samurai 59

Verslag vanuit de samurai

Rond een uur of negen 's ochtends waren we in Recz. We hadden besloten de verbindingsetappe 's nachts te doen, maar van slapen in de auto was weinig gekomen. Een nacht overslaan was niet goed bevallen, helemaal toen we merkten dat teams die wel overdag hadden gereden van de organisatie ook gewoon later mochten starten.

De start van de tweede etappe is in Bren. Samen met Reinoud rijden we naar de start. Omdat het ook vandaag weer een beetje een chaotisch begin was, mochten we bij aankomst meteen starten. Het eerste stuk was een lichte etappe door de bossen. Bij een drukke wegovergang stuitten we op een rij wachtende auto’s. De weg die we kruisten was te druk en er was te weinig organisatie aanwezig was om de wegovergang veilig te maken, aldus de politie.

Een uurtje later zouden we opnieuw starten. Het was zinderend heet in de file, maar we stonden achter Matthias en Martin (Samurai) en Hennie en broer John (Patrol). Dus we hebben de tijd keuvelend doorgebracht. En Niels en Matthias hebben de auto’s naast elkaar geparkeerd om een spelletje zoek de verschillen te doen.

Nadat we opnieuw gestart waren kwamen we bij het eerste stukje zwaar terrein: een doorwading. Eric en Machiel waren net aan de overkant en Hennie was druk bezig om z’n auto uit de modder te lieren. Martin liep al door het water om de diepte te meten. Van Matthias mochten wij eerst, dus vol goede moed reed Niels het water in. Halverwege werd het water minder diep en juist daar sloeg de motor af… en starten wilde hij niet meer.

Matthias waagde toen de sprong in het diepe om ons vanaf de andere kant uit het water te lieren. Zo gezegd, zo gedaan. Maar de uitgang was zo zwaar, dat Matthias bleef steken. Zijn samurai hing zo scheef dat we met een paar man aan de zijkant moesten hangen om hem te stabiliseren. Toen Martin het boomlint en de extra kabel aan een boom had bevestigd, kon het lieren beginnen. Helaas brak het liertouw…

Omdat er nog auto’s en vrachtwagens stonden te wachten, werd onze Samurai er door een vrachtwagen achteruit uitgetrokken. Op het droge kon Niels eens kijken wat er aan de hand was. Bleek de luchtinlaat niet waterdicht te zijn, een stuk van de snorkel was losgetrild.. Balen!

Aan de andere kant van het water ging het ploeteren door. Matthias en Martin en Sasja moesten het werk aan de Samurai stilleggen omdat de Hedima-truck eraan kwam. Helaas had die geen keus omdat Matthias in de weg stond, dus zij kwamen ook vast te staan...

Met snatchblok en een ander liertouw zat er eindelijk beweging in de samurai van Matthias. Daardoor kwam de auto wel akelig over zijn zijwaartse kantelpunt te hangen. Dus met alle mensen die er waren hebben we aan een lint gehangen om hem te stabiliseren. Toen we het echt niet meer hielden, schoot de samurai los uit de modder en stond ie weer op vier wielen. Applaus van de omstanders, en de man van de organisatie zei 'das glaubt keiner'.

Samen hebben we de linten opgeruimd en toen de adrenaline weer wat afnam zijn Matthias en Martin doorgereden (om half 2 ’s nachts moesten ze de etappe staken van de organisatie). De Hedimatruck is uitendelijk door Aigner losgetrokken en heeft de etappe ook gestaakt omdat de lierkabel los was en een van de linten kapotgetrokken was.

Het was inmiddels een uur of acht en het donderde en bliksemde al een uurtje, maar het was nog steeds droog. Omdat er veel water in de motor zat, was er maar een optie: terug naar het kamp. Niels telefoon deed het niet meer (onze waterdichte zak was niet waterdicht!) en Sasja’s telefoon was in de war, maar hij stond nog wel aan. Terwijl Niels bij de organisatie navraag deed over hoe we bij het kamp konden komen, belde Sasja naar Willem. Helaas was het geluid van slag, waardoor Sasja niet veel hoorde, maar de mensen in het kamp wisten in ieder geval dat we water gehapt hadden. Een rood jeepje en een vriendelijke jongen van de organisatie wilden ons naar het kamp slepen. Op dat moment brak het noodweer los. In korte tijd viel er zo veel regen! Gelukkig was het kamp dichtbij.

Toen de bui overwaaide en de samurai weer veilig onder de vleugels van de servicetruck stond, was het tijd voor een diagnose. Gelukkig bleek het alleszins mee te vallen. Er zat een paar liter water in het onderblok, maar doordat de zekering van de brandstofpomp gesprongen is, was het blok gered. Nieuwe olies, filters, bougies, zekering en de motor liep weer!

Uitslag derede etappe:

Blitz 62

Samurai 79

Verslag vanuit de samurai

De organisatie had tijd vrij gemaakt voor een goed doel: de voedselbank in Dresden. Mensen konden een plek kopen in een van de rallyauto's en vrachtwagens om een rondje proloog mee te maken. Het is een geweldig leuke manier om een keer mee te maken hoe het in een rallyauto gaat. Hopelijk is het volgend jaar drukker en levert dit 'charity event' meer op. Omdat we geen betaler aan boord kregen, heeft Reinoud de ronde meegereden. En hij vond het fantastisch. Helaas kreeg de Samurai wel een lekke band: zo maak je tenminste alles mee. Na het rondje werd snel van bijrijder gewisseld en gingen Sasja en Niels naar de Augustusbrücke voor de officiële showstart. Elk jaar weer raken we de weg kwijt als we van de brug afrijden en zijn we kilometers aan het rijden voordat we terug in het kamp zijn. Zo ook dit jaar, en nu hadden we ook last van wegwerkzaamheden...

In het kamp aangekomen hebben we de auto's opgeladen om naar Hohenmölsen (Leipzig) te rijden waar de tweede etappe gereden zou worden in het ons bekende dagmijnbouwgebied, waar ook de Baja Saxonia wordt verreden. Bij de ingang naar het terrein was het een complete chaos. Het terrein was te klein en een lange rij serviceauto's zorgde ervoor dat de voorstart naar de tweede etappe geblokkeerd werd. De aankomst op het kamp viel zo ongeveer gelijk met onze starttijd naar de etappe. Maar we moesten toch echt eerst een plek voor de service vinden, Johan de Jong begroeten die op terugweg vanuit Berlijn eens wilde zien wat een rally eigenlijk betekent, een nieuwe reserveband meepakken en nog wat van die dingen. Onze late starttijd werd ons vergeven omdat de organisatie niet op de chaos gerekend had die drie dingen op een dag (goede doel, showstart en transport naar Leipzig) veroorzaken. Het was iets te veel van het goede.

De etappe in het dagmijnbouwgebied was briljant. Veel spectaculairder dan de etappen van de Baja. Maar dat moet ook wel, Baja is snelheid en de rally is heftig terrein. Het was geen zware etappe. Wel waren er wat steile afdalingen en hellingen, maar dat verliep zonder problemen. Toen we gestart waren kwamen we vrij snel op een punt waar ineens vier motorrijders van rechts kwamen. Even verder kwamen er uit alle zijwegen auto's. Dolende deelnemers. Wat deze etappe dus wel zwaar maakte, was de navigatie. Helaas zijn we ook even de weg kwijtgeraakt en omdat we net een checkpoint gehad hadden, dachten we dat we niet terug hoefden te rijden toen we het spoor weer gevonden hadden. Helaas: de organisatie had dwaling verwacht en zette op dat punt twee CP's vlak achter elkaar.

Bij de finish kregen we het roadbook voor de derde etappe. En het gerucht dat we niet in Leipzig zouden overnachten bleek waar. De derde etappe was een marathon etappe van 600 km, maar die hoefden we niet per se rijdend te doen. De start van de etappe bevond zich in de buurt van Recz, dus de verbinding (450 km) konden we samen met het serviceteam doen. 450 km is een eind, en de start in Bren was niet al te laat, dus we kozen ervoor eerst de auto's te servicen en daarna ('s nachts) naar Recz te rijden. Dan waren we daar in ieder geval op tijd en zouden we misschien nog een paar uurtjes slaap kunnen pakken.

In het kamp aangekomen hoorden we dat de Sahara problemen had, de motor was stuk. Dat was wel een domper op deze fijne etappe. Willem wilde dat we eerst de Samurai en de Blitz in orde zouden maken en morgen zouden ze wel eens kijken wat er te redden viel aan de motor. Dan maar een dagje niet rijden...

Uitslag tweede etappe:

Samurai 71

Blitz 89

Sahara 119 wegens uitval

Verslag vanuit de samurai

Rally rijden bestaat voor een groot deel uit wachten. Wachten tot je aan de beurt bent; zo begon ook de proloog, die bestond uit twee ronden over een terrein vlak bij de binnenstad van Dresden. Een oude fabriekswerf was het decor van een route van ongeveer 4 kilometer. Hoewel het meer deed denken aan een first-person-shooter computerspel dan aan een rally moesten we er met de auto doorheen. Er was bos met puin, moddergaten, buckelpistes, beton, een loods waar je doorheen moest rijden, een kombaan en een paar vreselijke muurtjes waar je heel overheen moest zien te komen. We startten glorieus. Voor de tribune stonden we vast op de eerste buckelpiste omdat we het verkeerde spoor reden. Ach, het publiek wil ook wat... Verder ging de proloog goed. In de smerige waterbak kwamen we de tweede ronde niet helemaal boven, maar we hebben de proloog zonder kleerscheuren afgelegd.

Dit jaar mochten we na de proloog doorrijden naar een een zandafgraving voor de eerste etappe. We konden meteen startten toen we daar aankwamen. De etappe was kort maar bestond uit drie ellendig steile afdalingen en een lange mulle helling omhoog. Bij de eerste afdaling sloeg de motor af toen we net over het kantelpunt van de achterwielen heen waren. Dat was heel pijnlijk, want de auto begon een koprol voorover te maken. Gelukkig schoot Niels voet razendsnel naar de koppeling en zijn arm naar het contactslot en zo hield hij met moeite de voorwielen vóór de achterwielen. Nog lang niet van de schrik bekomen stonden afdaling twee en drie alweer voor de deur. Gelukkig gingen die beter en kwamen we veilig beneden bij de lange mulle helling omhoog.

'Appeltje eitje' zei Niels, terwijl er twee auto's stonden te martelen en een ander groepje de hoop om boven te komen opgegeven had en vertrok om er omheen te rijden. Met een goede aanloop kwamen we in één keer boven, slalommend om de vaststaande auto's heen. Wat een mega-motortje hebben we toch! Alleen de radiateur was ernstig verstopt door de proloog, dus na het ckeckpoint stonden we met een fluitketel onder de motorkap. Helaas had Sasja in al het drinkwater ORS gedaan, dus dat durfde we de radiateur niet te voeren. Gelukkig kwamen de Katwijkers met de Laplander langs op het moment dat de motor genoeg afgekoeld was. Ze wilden een fles drinkwater af staan en toen konden we weer verder!

Toen we na de etappe terugkwamen in het kamp, stonden de vrachtwagens nog op de brug opgesteld om aan hun proloog te beginnen. Eigenlijk hadden we alweer op de brug moeten voorstarten om het tweede gedeelte van de etappe te doen: 2 rondjes aangepaste proloog.

Omdat alles uitliep hadden we tijd voor een snelle service, wat goed uitkwam. Met de auto viel het mee: wiellagers stellen en wat boutjes vastdraaien. Na zo'n eerste keer rijden kom je altijd dingen tegen, want in de wedstrijd ga je er 100% voor. Toen de motoren van de brug af waren en er al een boel auto's op stonden, zijn we naar voren gereden. Het terrein was door alle auto's en vrachtwagens erg veranderd. 300 deelnemers hadden de route flink afgesleten. De waterbakken waren nu een soort modder/cementbakken geworden, waar we zo konden doorrijden. De route was wel langer gemaakt: er was een extra loods waar we doorheen moesten, een extra opstap een een zeer hobbelig pad met allemaal puin in de gaten. Het was twee rondjes lang genieten.

's Avonds hebben we de auto's nagekeken en genoten van iedereen die op het kamp was. Breslau rijden is ook mensen leren kennen, en de eerste dagen van de rally is dan ook een groot weerzien.

Uitslag 1e etappe:

Samurai 56

Blitz 59

Sahara 60

Het is maandag 13 juli 2009, ik zit achter mijn computer en laat me gedachten afgaan naar precies een week geleden: toen waren we bezig aan onze laatste etappe (Hannover – Wezep) naar huis na een zware rally: Dresden – Breslau 2009.
Twee jaar geleden was de rally extreem nat, vorig jaar droog en warm en dit jaar had de rally van beiden wat. In de week voorafgaand aan de rally berichtte het ANP over overvloedige regenval in Oostenrijk,  Zwitserland en Polen waardoor er sprake was van wateroverlast. Leek het toen een ver-van-mijn-bed-show verhaal, in de week die zou volgen kregen we volop met de gevolgen ervan te maken. Een verslag van het Blitz Holland Rally Team:

Aan de voorbereiding van de rally Dresden –Breslau 2009 ligt de inmiddels vermaarde uitspraak van Willem Burgmeijer ten grondslag: “Volgend jaar doen we het anders”. Deze uitspraak deed Willem vorig jaar achterin de auto op weg naar huis na afloop van de rally 2008. “Waar denk je dan aan Willem? Snelle service in de rally en een vrachtwagen voor het materiaal”, was zijn reactie.
En zie, met een heuse vrachtwagen, de Blitz, de Samurai en de Sahara als snelle service auto ligt er voor 2009 een heel ander teamconcept op tafel t.o.v. vorig jaar. Maar ook de service voor 2009 was anders van opzet dan die van vorig jaar. De drie monteurs van de auto’s zouden tevens de service verzorgen in het kamp. En aangevuld met Reinoud als fotograaf was het team 10 ‘man’ sterk.

Op woensdag 24 juni vertrok vanuit Papendrecht Eric, Machiel en Rob met achter de Padvinder een proviandkar. Hierin zat voor de eerste rallydagen voldoende water, frisdrank, versnapering, bier, chips, bestek etc. Aangekomen in Wezep werden de handen uit de mouwen gestoken om de laatste zaken geregeld te krijgen, zodat we donderdag stipt om 7.00 uur (niet gehaald. Red.) 8.00 uur konden vertrekken. De reis naar Dresden verliep voorspoedig. Om 19.00 uur waren we aangekomen en nadat we het kamp hadden opgezet schotelde onze masterchief Machiel ons heerlijk BBQ vlees voor. Vrijdag was ingeruimd voor de keuring, het verkennen van het kamp, de teams en hun auto’s en de laatste handelingen aan de rallyauto’s.

De rest van de rallyweek stond voor de service eigenlijk in het teken van:

• Het verplaatsten van het kamp: van Dresden naar Hohenmolsen, van Hohenmolsen naar Recz en van Recz naar Trzebien.
• Zorgen dat de auto’s weer de volgende dag konden starten.
• Zorgen voor voldoende benzine, eten & drinken.

De rally voor ons team liep anders dan sommige van ons van te voren hadden kunnen bedenken. Helaas moest de Sahara al na een paar dagen de rally staken: een kapotte cilinderkop maakte doorrijden onmogelijk. Dat betekende dat de service met 2 man (Willem & Jan) werd uitgebreid. Dit zou in de loop van de week goed uitkomen. De auto's vroegen meer onderhoud dan vooraf ingeschat kon worden. Zo werd bij de Blitz onder meer de motor, een bladveer, een schokbreker en stootblokken vervangen. Op de laatste dag werd de radiator en de thermostaat nog snel vervangen toen Eric, nadat ie op weg was naar de start, last kreeg van een hete motor en terug naar het kamp kwam.
Lange nachten doorgaan inclusief twee terugbrengarrangementen van Aigner’s bergingstruck en een kapotte versnellingsbak op de laatste rallydag noopte Niels en Sasja, na start, om terug te keren naar het kamp en te kiezen voor een lange slaap. Dit was een verstandig besluit omdat we op zondag weer een lange reis huiswaarts voor de boeg zouden hebben. En natuurlijk wilde niemand het eindfeest missen.

Over dat gezellige eindfeest koester ik mooie herinneringen. De band NaUnd, een goed gesprek met Gert-Jan die naar nu blijkt ook kan gitaarspelen en natuurlijk de observaties met René. Verder ben ik best trots op mezelf. Waarom? Ik heb dit jaar mijn targets gehaald: 1 pilsje maar om zondag nuchter naar huis te kunnen gaan. Beiden heb ik ruimschoots gehaald. Ik was na 5 uur slaap nuchter, jawel, en 1 pilsje heb ik ook gedronken. Ook heb ik kennis gemaakt met de Achterhoekse manier van bier drinken en heb ik Henk de Bont verder leren kennen als een gezellige, doch ook zorgzame, vent. Zorgzaam in die zin dat hij in de loop van de avond ons Cola aanbod. Hmm lekker dacht ik …. Even wat fris tegen een mogelijke kater …. Maar goed die kwam dus niet, dus Henk: bedankt!

Maandagmiddag kwamen we moe maar voldaan in Wezep aan. Terwijl we ons tegoed deden aan de warme gehaktballen waar Wilma voor had gezorgd, deelden we onze eerste ervaringen uit. Nadat de belangrijkste spullen uit de vrachtwagen en proviandkar waren gehaald ging ieder op weg naar huis waar eventuele thuisblijvers vol spanning zaten te wachten.

Wanneer het moment in de rallyweek precies was weet ik niet meer maar Willem heeft weer de woorden gesproken: “volgend jaar doen we het anders …”  Wordt vervolgd dus!

Rob van den Nieuwenhuijzen

In de gele Outbak was Reinoud deze rally weer bij alle lastige punten. Nadat de organisatie ontdekt had dat je ook na de persconferentie iets moet met die journalisten kwamen er goede kaarten met alle spannende locaties. Gelukkig zijn er Veel Foto's, van ons team maar natuurlijk ook van alle andere deelnemers. Dat wordt weer hele lange avonden foto's kijken en nagenieten :-) Driewerf hoera!

Behalve de rijders zijn er natuurlijk nog meer mensen in het team. De mannen (in dit geval alleen mannen) achter de schermen werken hard om de boel draaiende de te houden. 

Het duurde even voordat we het Internet aan de praat hadden in de bossen van Polen, maar het is inmiddels de hoogste tijd voor een update over de rally Dresden-Breslau waar we middenin zitten.